Het Moederfront

Voor moeders die denken. Met vaknieuws, opinie, interviews en nog veel meer!

Thuisblijfmoeders doen het slecht in publieke opinie


Volgens de nieuwe Emancipatiemonitor van het SCP en CBS is de nieuwe Nederlandse norm dat vrouwen buitenshuis moeten werken.

Sterker nog, vrouwen zonder betaalde baan doen het niet zo goed in de publieke opinie.

Eén troost. Vrouwen die een fulltime betaalde baan hebben, doen het ook niet zo goed.

Volgens de nieuwe norm is alleen parttime werk buitenshuis in combinatie met moederen goed.

Uit de emancipatiemonitor:


'Voor vrouwen met kinderen tot 4 jaar vindt men een baan van twee tot drie dagen per week het meest geschikt.

Wanneer de kinderen naar school gaan, is het grootste deel van de bevolking van mening dat de ideale arbeidsduur voor vrouwen drie tot vier dagen per week is.

Het minst ideaal vindt men voltijds werkende moeders en moeders die niet werken of maar één dag per week.

Volgens de Nederlanders kunnen vaders van kinderen onder de 4 jaar het beste vier dagen werken en vaders met schoolgaande kinderen 100 emancipatiemonitor 2014 vijf dagen per week.

De ideale arbeidsduur voor moeders is dus lager dan voor vaders. Dit komt mogelijk voort uit het beeld van een deel van de bevolking dat een vrouw geschikter is als opvoeder dan een man en daarom beter wat vaker thuis kan zijn.'

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
2 Meer... »

ik vind y lyv

door Nicole Orriëns

Is it a boy?
Noooo!
Is it a girl?
Nooooo!
Is it a plane?
Noooo! 
It's a twister!

Met deze lyrics scoorde Chubby Checker een dikke hit.

ik vin y lyv: boek met een identiteitscrisis


Toen ik Janet van Dijks boek ik vin y lyv las, spookte dit liedje steeds door mijn hoofd. Maar dan toegepast op het boek:

Is het een boek met columns over het moederschap?
Neeeee!
Is het een opvoedboek?
Neeeeee!
Is het een handleiding?
Neeeee!
Is het een boek met tips voor drukbezette moeders?
Neeeee!
Is het een zelfhulpboek?
Neeee!

Ik vin y lyv laat zich het best omschrijven als een boek met een identiteitscrisis. En ik heb dan ook weken lopen worstelen om er een review over te schrijven. Uiteindelijk heb ik het advies dat ik dan aan de kinderen geef maar opgevolgd: 'Gewoon gaan zitten, en beginnen! Want anders wordt het nooit wat!'

Ik vin y lyv: waar gaat het over?


Op basis van de cover verwachtte ik een boek met kindertekeningen, of colums over het moederschap. Maar hoewel er wel een paar column-achtige stukjes in staan, is Ik vin y lyv niet het zoveelste boek met moeder columns.

Na meerdere keren lezen om er grip op te krijgen zou ik willen zeggen dat het boek zich het best laat omschrijven als: De wereld volgens Janet van Dijk.

Want in ik vin y lyv geeft Janet van Dijk haar visie op het moderne ouderschap. En dat doet ze op een kritische manier, waarbij ze ook zichzelf niet spaart. Haar boek is een mengeling van verslagen van onderzoeken, persoonlijke ervaringen en columns.

Maar dat roept een associate met een ander liedje op: 'Who the fuck is Alice?!' of in dit geval: 'Who the fuck is Janet?'

Want waarom zou je als lezer willen weten hoe ene Janet van Dijk denkt over het ouderschap anno 2014?

Wie is Janet van Dijk?


Janet van Dijk is moeder  en journaliste. En ze is ook de vrouw achter het blog De Werkende Moeder.

Dat zijn haar credentials. 

Maar zijn die genoeg om haar mening over moederen interessant te maken?

De wereld volgens Janet van Dijk


Wat verfrissend is aan Janet van Dijk is dat ze er geen doekjes omwindt. En dat ze ook kritisch naar zichzelf durft te kijken. Als ik haar visie op het moederschap samenvat dan zou ik die omschrijven als:

Zit niet zo te zeuren, en wees blij met wat je hebt! En doe niet zo moeilijk!

Ze behandelt bekende thema's als druk zijn, opvoeden, goed moederschap, fases etc. Daarbij verwijst ze naar onderzoeken, literatuur en persoonlijke ervaringen.

En bij sommige hoofdstukken vind je achteraan vragen voor de lezer, waardoor het boek weer wat op een zelfhulpboek lijkt.

Interessantdoenerij


Waar de meeste boeken meelevend van toon zijn, en tips geven hoe je je leven gemakkelijker kunt maken vindt Janet van Dijk dat vrouwen gewoon niet alles naar zich moeten toetrekken. En zet ze er bovendien vraagtekens bij of je wel echt zo druk moet zijn. Ze hint dat interessantdoenerij een belangrijke rol speelt!

Ook maakt ze korte metten met ouders die zeggen dat ze genieten van hun vakantie als de kinderen het maar leuk hebben. Een kind kan nooit zoveel genieten om de kwelling van een pretpark te compenseren, vind Janet.

Hypocrisie


Ronduit irritant vond ik het hoofdstuk getiteld: Laten we elkaar laten. Janet van Dijk schrijft de obligate vermaning om elkaar vooral de ruimte te geven. Maar bekritiseert vervolgens uitgebreid andere moeders. 

Koketteren met je onvermogen


Janet van Dijk heeft ook weinig goeds over voor het fenomeen Ploetermoeder. Moeders die érg druk zijn en daar op een zogenaamd grappige manier over praten. Ploetermoeder is een eretitel geworden, vindt van Dijk. Ook het gebruik van de term consternatiebureau in plaats van consultatiebureau vindt van Dijk stom. We zouden dankbaar moeten zijn met deze fantastische instelling.

Janet van Dijks kritiek op het fenomeen Ploetermoeder deed me denken aan het boek De Mamamatch. Dat vind ik tekenend voor deze vorm van koketterie . En dan vooral de achterkant:
Koketteren met je onvermogen: 'Oh wat heb ik het toch druk!'

Conclusie


Ik vin y lyv is niet het zoveelste boek over het moederschap. Het is vooral een boek over wat Janet van Dijk er van vindt. Het punt is alleen dat je je als lezer wellicht afvraagt: 'Waarom zou de mening van ene Janet van Dijk mij moeten interesseren?'

Zeker omdat die mening nogal ongezouten wordt gegeven. Ken je de uitdrukking 'iemand de oren wassen'? Dat is wat Janet van Dijk doet.

En je moet er maar zin in hebben om dat te ondergaan. Ik vond het niet aangenaam! En ik was dan ook nooit in de stemming om de coachingachtige vragen te beantwoorden aan het eind van sommige hoofdstukken.

Positief aan het boek is dat Janet van Dijk er geen doekjes om windt.

Mijn tips voor dit boek


Kies een genre! Welk genre dan ook! Maar wees duidelijk waar dit boek over gaat. Want nu is het van alles wat.

En plaats het boek in een breder kader. Want alleen Janet van Dijk als reden om dit boek te lezen is niet genoeg. 

Dan moet je toch minstens Sylvia Witteman heten.

Praktische informatie over ik vin y lyv


Ik vin y lyv is voor 15,- te koop bij bol.com. 

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Thuismoeder Sabine: haar verhaal


Sabine rondde meerdere universitaire studies succesvol af.

Voordat ze thuisblijfmoeder werd, werkte ze als'postreorganisatie manager' bij een gemeentelijke overheidsinstelling. Haar taak was, in haar eigen woorden, 'getraumatiseerde mensen weer in beweging krijgen.'

Maar nog voor ze haar werk met de mensen kon afmaken veranderde de arbeidssituatie alweer. En omdat ze op dat moment haar eerste (adoptie) kind verwachtte, besloot ze te stoppen. Ook speelde mee dat Sabine zich niet met de gang van zaken kon verenigen.

In oktober 2008 was het zover. Samen met haar man ging ze hun toen tweeëneenhalf jarige dochter ophalen in Nigeria.

Toen ze hun draai hadden gevonden dacht Sabine: 'Laat ik eens kijken wat ík nu zal doen!' Maar toen kregen ze de mogelijkheid een tweede kind te adopteren. In oktober 2011 reisden ze naar Ghana om hun zoontje op te halen.

Wij interviewden Sabine!

Hoe ervaarde je de beslissing om fulltime te moederen?


Het kon eigenlijk niet anders. We werkten allebei meer dan fulltime. Mijn man is advocaat. En een volgende klus aannemen in de wetenschap dat we nog niet wisten hoe en wat met de dame vond ik niet professioneel. En toen ze er eenmaal was, werd snel duidelijk dat die meer-dan-fulltime baan van manlief en haar behoeften en het huis en alles er omheen niet samen zouden gaan met wederom een meer-dan-fulltime klus van mama.

Eerste jaar was erg wennen


Het eerste jaar heb ik ontzettend moeten wennen. 24-uurs beschikbaarheid wordt ernstig onderschat. Bovendien had ik geen netwerk van thuisblijfmama's om me heen. En mijn dametje had zo haar specifieke (fysieke) behoeftes. Mijn dagen waren gevuld met ziekenhuis, therapie x en y en zelf een beetje bijkomen. Het tweede jaar kon ik er van genieten. Het derde jaar wilde ik wel weer wat gaan doen maar ja..

Hoe reageerde je omgeving dat je fulltime thuis bleef? 


Nou.. dat heb ik wel moeten bevechten. 'Wanneer ga je weer wat doen?’ was de meest gestelde vraag de eerste anderhalf jaar. Alsof ik niks aan het doen was. Er leken twee ‘kampen’ te zijn:


  • degenen die vonden dat alles voor het (adoptief) kindje moest wijken 
  • degenen die vonden dat ik toch vooral maar weer wat nuttigs moest gaan doen


Met beiden kon ik niet echt praten. Dat voelde soms wel eenzaam. Ik heb in die periode heel veel steun gehad van het adoptienetwerk waar we in beland zijn. Daar snappen de mensen in ieder geval de keuzes – of de gedachtengang erachter. En ze oordelen niet zo snel.

Wat vind je partner ervan? Hoe stond hij in het beslissingsproces? 


Partnerlief had al snel door dat hij anders écht op tijd thuis moest zijn. En minimaal twee middagen in de week beschikbaar moest zijn. Niet te doen voor hem. Om ons heen zien we het geren en gevlieg van de gezinnen met de twee werkende ouders . Niet ideaal wat ons betreft. Zeker niet met twee kinderen die gebaat zijn bij regelmaat en enige mate van rust. Daarom besloten we samen om het voorlopig zo op te lossen.

Wat vond je partner van de constructie: kostwinner - thuisblijfmoeder? 


Hij en ik zien dat eigenlijk niet zo. We hebben een berg aan zaken die we op ons genomen hebben, en die hebben we nu zo verdeeld.

Hebben jullie een nieuwe taakverdeling gemaakt?


Niet echt. Die liep min of meer synchroon aan hoe we het toch al deden. Het enige is dat ik de hoofdverantwoordelijke ben voor alles wat de kinderen aangaat. Ziekenhuis, tandarts, schoolzaken, kleren, schoenen etc. Ik heb het overzicht.

Hebben jullie berekeningen gemaakt om te kijken of de keuze voor het thuisblijfmoederschap financieel uit kon? 


Dat was niet nodig, Financieel kunnen we prima van 1 salaris rondkomen. We hadden ook van mijn inkomen kunnen leven, maar dat van hem is wat stabieler.

Ik zou op zich wel geld willen verdienen vanuit huis. Maar ik loop er tegenaan dat mijn mentale energie beperkt blijkt. Ik trek op zoveel fronten de kar. Mijn creativiteit is op tegen de tijd dat ik aan iets voor mezelf toekom.

Wat vind je er van dat je financieel afhankelijk bent van je partner? 


Kijk, dát hebben we dus anders geregeld. Hij brengt inderdaad de centjes binnen. Maar de financiële huishouding is doorgegaan zoals we het al eerder deden. Elk een vast bedrag op de privérekening, de rest naar de gemeenschappelijke rekening. Het enige wat gewijzigd is, is dat we per maand een bedrag extra voor mij als pensioensvoorziening opzij zetten. Ik voel me dus niet financieel afhankelijk en hij ziet me ook niet zo.

Denk je nog weer deel te gaan nemen aan het arbeidsproces?


Dat zou wel fijn zijn, ja. Ik mis ‘mezelf’. De professionele Sabine. Wat ik nu doe, twee kinderen begeleiden die al het nodige hebben meegemaakt, doe ik met hart en ziel en volledige betrokkenheid. Het lijkt me heerlijk om weer eens gewoon wat afstand te kunnen en mógen houden. En andere volwassenen om me heen te hebben die over iets anders dan kinderen e.d. praten.

Het hangt allemaal af van hoe het met jongste gaat. Hij is nu 3 jaar bij ons en we beginnen de eerste tekenen van ‘settelen’ te zien, dus het gaat de goede kant op. Hij moet nog wat stabieler worden voordat ik elders verplichtingen kan aangaan die ook veel aandacht vragen. Maar het hangt eigenlijk ook af van wat ik ga doen. Schrijven kan ik thuis..

Wat is je grootste uitdaging als Thuisblijfmoeder? 


Het leuk houden. Voor mezelf en voor de kinderen. Ik word er niet altijd gezelliger van: andermans troep opruimen, de regels stellen, de infrastructuur verzorgen en dan als ‘beloning’ twee kibbelende kinderen aan het avondeten die geen boerenkool maar wel de worst blieven. Of die niet thuis willen spelen ‘Want jij doet altijd boos tegen mij’. Of die ergens mee zitten en dat op geheel eigen wijze op moederlief botvieren. Het zijn momentopnames, maar ook hier geldt dat voor 1 negatieve gebeurtenis er 5 positieve nodig zijn om de balans in evenwicht te houden.

Wat is het leukst aan fulltime moederen?


Ah, fijne vraag! Dat je alles ziet en alles meemaakt. Dat je betrokken bent in hun dagelijkse leven en ziet hoe ze zich ontwikkelen. Ook al ben je soms een taxichauffeur.

Kun je een typische week beschrijven van jou als Thuisblijfmoeder?


Een week?! Ok… dat worden drie pagina’s.. ik zal het beknopt houden.

  • Maandag: 06.15 opstaan en de kleine man op de trap vinden. Hij gaat zijn kleren pakken, ik ga onder de douche. Na 5 minuten komt hij erbij – alleen mogen douchen is een luxe die mij 2.5 jaar geleden ontvallen is. Hij heeft dit moment-met-mama heel hard nodig. Afdrogen, insmeren, haren doen, aankleden (en ik zelf ook nog) Dame drie keer aansporen om uit bed te komen. Douchen doet zij niet vrijwillig en al helemaal niet ‘s ochtends.. en uiteindelijk ook haar kleren klaarleggen (om de dag ongeveer). Tafel dekken al dan niet met hulp van kind(eren) Bekers en 10-uurtjes vullen en in tas doen. Ontbijten; kinderen smeren brood voor school Tafel afruimen door papa al dan niet met hulp van kind(eren); ik ruim vaatwasser in (of eerst uit). Kleine man neemt medicijnen. Afhankelijk van de tijd mogen de kinderen nog even op de tablet. Om 5 voor 8 begint de schoenen-aan-exercitie. Op maandag begint de schooldag voor de kleine man met gym; de tas is de avond er voor klaargezet soms door hemzelf, soms door mij. Ik breng hem naar de gymzaal. Manlief brengt de dame naar school en zijn tas naar de klas. Rond half negen ben ik weer thuis. Ik doe dan eerst een rondje ‘opruimen’. Het is hier een voortdurende strijd tegen een overlopend huis met 2 kinderen die niks weg kunnen doen. En een verzamelaar papa, en (heel eerlijk) een mama die ook zo haar dingen heeft die ze wil bewaren. Op maandag werk ik de was weg die als alles goed is gegaan in het weekend is gewassen. Ik verschoon de bedden en maak ze op. Daarna ga ik papier/plastic/glas wegbrengen en doe ik de boodschappen voor een paar dagen. Eenmaal thuis een rondje internet – facebook, blogs die ik volg, als ik wat te vertellen heb iets op mijn eigen blog zetten. Op een goede dag maak ik een wandeling. Op een slechte dag ga ik wat lezen en alvast het avondeten klaarmaken. Om kwart over drie haal ik de kleine man van school. De dame heeft gitaarles op school en is om vijf uur uit. Kleine mans eerste levensbehoefte is ‘afspreken’. Dus afhankelijk van wat er afgesproken wordt ga ik met 2 of meer kinderen of zonder kind weer naar huis. Spelen ze bij ons dan ga ik om kwart voor 5 terug naar school alwaar de spelers worden opgehaald. We eten rond kwart voor zes. De kinderen mogen televisie kijken terwijl ze eten. Er worden bordjes en bekers naar de keuken gebracht, medicijnen voor de kleine man en om 7 uur gaat hij naar boven als hij niet al op de bank in slaap is gevallen. Ik breng hem meestal naar bed. Het bedritueel bestaat uit gebabbel, gegiechel, geknuffel en minimaal twee boekjes en 1 liedje. Als ik dan boven ben moet er meestal nog wel iets met de was gebeuren. De dame gaat tussen 8 en half negen naar boven en heeft vaak nog behoefte aan een knuffel en een luisterend oor. Inmiddels leest ze liever zelf dan dat ze voorgelezen wordt, behalve in stresstijden. 
  • De dinsdag verloopt qua ochtend en avond hetzelfde ;-) Ik help op dinsdag met lezen op school, doe thuis de administratie, rondje door het huis, en ontloop de hulp. Vroeger ging ik op de dinsdagmorgen met mijn oma boodschappen doen en koffie drinken; sinds zij overleden is loop ik een beetje met mijn ziel onder de arm maar dat wordt inmiddels weer beter. De dame heeft op dinsdag ballet; als ik de kleine man elders kan onderbrengen (speelafspraak, uiteraard), fietsen we samen naar een koffieshopje, eet ze wat, babbelen we wat en breng ik haar naar ballet. We wonen in een drukke stad, dit kan nog niet alleen. Ik begin met het avondeten; haal de kleine man van elders op (of neem hem weer mee) en haal de dame om 5 uur van ballet. 
  • Woensdagmiddag hebben ze hier nog vrij, nog geen zogenaamd beter voor de kinderen continue rooster, en komen er altijd kinderen mee. Ik maak stapels tosties en leidt zaken in goede banen indien nodig. Tussen 3 en half vier wordt alles weer opgehaald; om 4 uur hebben beide kinderen gym. Van 4 tot 5 drink ik thee met een andere moeder. Yay. Daarna gaan we naar huis en het avondgebeuren in. Variabele: krijg ik de dame zover dat ze gaat douchen.. 
  • Donderdag is ‘mijn’ dag. Dan ruim ik niks op oid maar doe wat in me opkomt. Of er staat een afspraak met een vriendin, of ik ga even naar het strand, of ik ga zwemmen, of weet ik veel. De kinderen haal ik op, de dame heeft van half 5 tot half 6 remedial teaching en de kleine man speelt meestal elders. Dame heeft dan gym; die tas staat ook al klaar. 
  • Op vrijdag heeft de kleine man een korte dag – tot 12 uur – en ga ik meestal met hem ergens lunchen. Ging moet ik zeggen, want hij heeft er een gewoonte van gemaakt vriendjes mee uit te nodigen. Dat werd wat te begrotelijk. Dus tot hij weer normaal doet (als in: dat van te voren met je moeder bespreken!) wordt er niet meer buiten de deur gelunched ;-) Er komt meestal wel iemand spelen, die dan om drie uur mee terug gaat naar school en daar weer wordt opgepikt. Daarna gaat de dame meestal ergens spelen en kan ik een chagrijnige kleine man ‘entertainen’. Om half 6 pik ik de dame op en gaat ze rechtstreeks door naar dansles (ja, allemaal vrijwillig); de kleine man en ik gaan eten. Manlief haalt de dame op van dansles. Dame mag op vrijdagavond opblijven; op dit moment kijken we de Voice. Ergens op die avond moet er gedreigd worden met ‘niet douchen is niet kijken’. Het argument ‘ik heb al gegymt vandaag en daar gedouched’ is niet valide. 
  • Zaterdagochtend begint meestal vroeg – half zeven is het laatst dat de kleine man wakker is. Afhankelijk van mijn gestel pak ik de vroege dienst – ben een ochtendmens, gelukkig. Om negen uur gaat manlief met kleine man naar de judo en meestal doen we op zaterdagmorgen het haar van de dame. Kroeshaar is prachtig maar ook bewerkelijk. We lunchen met z’n allen en afhankelijk van het weer en andere afspraken gaan we naar buiten, naar een speeltuin of het strand, naar de afspraak, naar de film, naar de binnenspeeltuin etc. De avond verloopt zoals de rest van de week met als verschil dat we proberen dat kleine man door pápa naar bed gebracht wordt én dat de dame meestal uit zichzelf relaxed in bad gaat of gaat douchen.
  • Zondagochtend is wederom vroeg, om kwart voor 8 moet de kleine man in het zwembad zijn voor zijn zwemles. Dat is geen straf, dat is zeer bewust zo uitgezocht. Als we thuiskomen zijn papa en zus meestal ook al op en neemt papa kindlief over. Ik doe de was, lees eens wat, maak huiswerk met de dame en we doen met zijn allen spelletjes. Keuteldag. Variabelen in dit weekoverzicht zijn de therapiesessies van de kleine man: een keer in de twee weken op de woensdagmiddag of de zaterdagmiddag. 


Wat vind je van het overheidsbeleid dat hamert op arbeidsparticipatie?


Ik vind het overheidsbeleid te economisch getint, en eigenlijk geen beleid. Beleid geeft richting én handvatten voor de uitvoering. Hier wordt geroepen: ‘Het moet, het moet, het moet!’ Zonder dat er bijbehorende instrumenten worden ingericht. Integendeel: daar wordt op gekort. Een overheid hoort wat mij betreft een meer holistische kijk op de maatschappij en de burgers te hebben. En niet alles ten dienste stellen van de economie.

Hoe voorzie je in sociale contacten? 


Dat is lastig. Je moet namelijk ook nog eens een klik hebben met de andere thuisblijfmama’s en –papa’s (die zijn er hier ook legio). Ik heb veel vriendinnen elders in het land, waar ik via FB dagelijks contact mee heb. Eens in de zoveel tijd wordt er hier of daar koffie gedaan of een uitstapje gepland. Ik was begonnen met een studie, maar dat vereist een rust in het hoofd die er nu niet is. De schoolpleincontacten zijn gezellig en waardevol. Sporten gaat gezien mijn fysieke klachten – reuma – even wat minder. En 's avonds om half 10 ben ik gesloopt. Ik geef het toe: ik ben in deze fase van mijn leven een óntzettend saai mens dat leeft volgens het ritme van haar kinderen.

Hoe 'laad' je jezelf weer op? 


Ik lees veel. Ik mediteer, ik probeer elke dag een half uur te bewegen en buiten te zijn. Om op te laden heb ik rust om me heen nodig. Maar ik kan ook erg opleven van een gezellig gesprek, een mooie lucht of stevig knuffelen met de kat.

Een veel gehoord argument voor arbeidsparticipatie is dat je jezelf dan blijft ontwikkelen. Hoe ervaar jij je ontwikkeling als thuisblijfmoeder? 


Kort gezegd: wat een gel.. De vaardigheden die ik nu opdoe, in de begeleiding van mijn kinderen, had ik anders nooit opgedaan. Ik ben nu veel ‘ronder’ in mijn gedrag. Zo herken ik nu pas wanneer ik boos ben.

Qua vakkennis hou ik mezelf wel op peil met wat vakliteratuur en twee kranten. Op mijn niveau is parttime werken ontzettend lastig, en ik weiger om me (weer) ondergeschikt te maken. Want zo zou het voelen. 'Een baantje’ erbij nemen. Nog los van het gegeven dat ik me in deze tijd schuldig zou voelen. Er zitten zoveel mensen zonder baan die het inkomen hard nodig hebben. Wij hebben mijn inkomen niet nodig. Nee, laat mij maar de kinderen begeleiden en langzaam maar zeker tot ‘mijn’ ding komen waar ik weer economisch zelfstandig mee zou kunnen zijn.

Hoe zie je de toekomst?


Whhaaaaa.. een van de dingen die ik als leidinggevende ALTIJD schrapte uit de functioneringsgesprekken was de vraag: 'Wat zie jij jezelf doen over 5 jaar?' Ik vind het een beperkende vraag. Ik leef met de dag, heel mindful en flow en zen en zo. Als ik namelijk teveel ga willen, dan gaat de huidige structuur me enorm benauwen.

De structuur waar de kinderen wel bij varen. En die gaan nu even voor.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Kinderen die naar kdv gaan 2 keer zo vaak ziek

Kinderen die naar een dagverblijf gaan zijn ongeveer twee keer zo vaak ziek als kinderen die thuisblijven.

Daardoor komen ze ook twee keer zo vaak bij de huisarts. En worden ze twee keer zo vaak met complicaties opgenomen in het ziekenhuis.

Vooral buikgriep komt veel voor. En hoe jonger het kind, hoe groter de kans op ziekte.

Wie zegt dit?


Met deze cijfers kwam epidemioloog Remko Enserink in een onderzoek waarmee hij woensdag 10 december promoveerde aan de Universiteit Utrecht. En hij ging daarvoor niet over één nacht ijs. Enserink werkte 4 jaar aan zijn onderzoek.

Er deden 10.000 gezinnen mee. En 104 kinderdagverblijven.

Het argument: 'Zo bouwen ze mooi weerstand op! Daar hebben ze later gemak van.' helpt ook al niet. Want volgens Enserink bouwen de kinderen helemaal geen weerstand op. In ieder geval niet voor buikgriep.

100 miljoen schade voor de economie

Volgens Enserink zijn de kosten van de medische zorg en de economische schade, als kinderen hun (werkende) ouders aansteken,  jaarlijks zo’n 100 miljoen euro,

Enserinks uitkomsten zijn extra wrang, omdat de overheid juist stimuleert dat meer kinderen naar de crèche gaan, zodat hun moeders betaald werk kunnen doen. Dat is namelijk goed voor de economie.

Maar je kunt je afvragen of de winst die zo geboekt wordt opweegt tegen deze enorme schadepost.

In Nederland gaan ongeveer 350.000 kinderen gemiddeld 2,5 dagen per week naar een van de bijna 6000 kinderdagverblijven. Maar als het aan de overheid en traditionele feministes ligt, worden dat er nog veel meer.

Meer weten?


Klik dan hier. Je vindt daar ook een video.

Blijf op de hoogte! Neem nu een emailabonnement!

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Een deugdelijke opvoeding

opvoeden met deugden
Er leiden vele wegen naar Rome.
Er leiden vele wegen naar een evenwichtig, volwassen mens.

Het is maar net welke weg jouw voorkeur heeft, Net zoals er ontelbare variaties van bijvoorbeeld jam zijn, zo zijn er ook ontelbare variaties van opvoedmethodes in Moederland.

En dan te bedenken dat nog niet eens zo lang geleden, kinderen 'vanzelf' groot werden! Zonder dat hun heel ouders bewust met hun opvoeding bezig waren. Opvoeden gebeurde simpelweg in het dagelijks leven.

Maar dat is anno 2014 wel even anders.

Enkele opvoedmethodes


  • Benjamin Spock
  • Attachment parenting
  • Positief opvoeden
  • Bradley methode
  • De 3 P's
  • De Gordon methode
  • Opvoeden met de Franse slag
  • Opvoeden met deugden

Opvoeden met deugden


Over opvoeden met deugden kwam recent een nieuw boek uit. Het is geschreven door Annelies Wiersma en heet Opvoeden met deugden

Ooit zat Wiersma met de handen in het haar over haar zoontje. Haar zus attendeerde haar toen op het Amerikaanse Virtues Project. Deze aanpak bleek een uitkomst voor Annelies. Het gaf haar houvast in de dagelijkse praktijk met haar zoontje. Een manier om met hem om te gaan.

Ze werd zo enthousiast dat ze er voor zorgde dat Het Deugdenproject ook in Nederland op de kaart kwam. Dat resulteerde in diverse boeken en cursussen voor ouders.

Opvoeden met deugden


Opvoeden met deugden is in een persoonlijke stijl geschreven. Annelies Wiersma gebruikt haar eigen ervaringen om deze opvoedingsmethode uit te leggen. Dat maakt de methode toegankelijk en praktisch. Alle verschillende deugden worden behandeld. 

Parallellen met kernkwaliteiten


Hier en daar roept de beschrijving van de deugden associaties op met kernkwaliteiten. Wiersma stelt dat iedereen álle deugden in zich heeft. Maar bij de één zie je bijvoorbeeld vooral de deugd van de vastberadenheid tot ontwikkeling komen. En bij een ander bijvoorbeeld geduld. 

En net als bij kernkwaliteiten kun je soms doorschieten in een deugd.

Hulp nodig bij de opvoeding?


Zit je soms met je handen in het haar als gaat om de opvoeding van je kinderen? Dan is Opvoeden met deugden een praktische handreiking. Zeker omdat de methode wordt beschreven door een ervaringsdeskundige: een moeder!

Een prettige bijkomstigheid is dat er in het hele land cursussen worden gegeven over deze methode. 

Praktische informatie


Opvoeden met deugden is voor 19,95 te koop bij bol.com.


Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Peijnenburg reclame draait rollen om

Koos Douwe Egberts recent nog voor een theereclame vol traditionele rolpatronen, Peijnenburg durft stereotypes om te draaien met hun nieuwe reclame.

Wat de Douwe Egberts en Peijnenburg reclame gemeen hebben is een gevoel van gezelligheid en troost.

Stereotypes omgedraaid



  • In de openingsscène een auto in de stromende regen, met op de achterbank, veilig en beschermd twee jóngetjes.
  • In het volgende shot zie je een meisje op de fiets, in de stromende regen.
  • Thuis wacht niet haar moeder op haar, maar haar váder.
  • Het meisje komt niet van ballet of zo, maar van voetbal.
Leuk detail: de vader vraagt niet: 'Hoe was het?' maar zegt slechts één woord: 'Verloren?'
'Afgelast,' verzucht het meisje.

En voila, een conversatie teruggebracht tot de essentie.

Complimenten voor Peijnenburg voor deze leuke en originele reclame!



Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Pippi Langkous: racistisch?

In Nederland hebben we de Zwarte Pieten discussie. Maar in Zweden is het Pippi Langkous die onder vuur ligt.

Het gaat om twee fragmenten uit de film:

  • Een fragment waarin Pippi Langkous het heeft over haar vader de Negerkoning.
  • Een fragment waarin Pippi Langkous een Chinees imiteert en haar ogen in spleten trekt.

Zweden boos over beschuldigingen aan adres Pippi


Net als de beschuldigingen dat Zwarte Piet rascistisch zou zijn, riep de beschuldiging van racisme aan het adres van Pippie Langkous veel emoties op.

Maar de fragmenten worden wel degelijk verwijderd. Wie toch nog graag Pippi Langkous'imitatie van een Chinees wil zien kan terecht op Youtube.



Koning van de Kannibalen


In de VS hadden ze de term Negerkoning vermeden door Pippi's vader 'Koning van de Kannibalen' te dopen.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Babykleding en gender


Ooit droegen jongens en meisjes dezelfde kleren. Ze kregen een witte jurk aan! Lekker makkelijk om te verschonen, en wit liet zich bleken. Dus vervelende vlekken kreeg je er goed uit.

babykleding
Dit mooie meisje in een jurk is niemand minder dan de Amerikaanse president Franklin Roosevelt! Dit droegen jongens én meisjes toen.

1940: roze is voor meisjes, blauw voor jongens


Sterker nog, dit veranderde pas in de jaren veertig van de vorige eeuw. Toen kreeg je babykleertjes die specifiek voor meisjes waren. En babykleding speciaal voor jongens. Roze werd voortaan gezien als een meisjeskleur. En blauw was voor jongens. Maar het had net zo goed andersom kunnen gaan.

In 1918 werd zelfs nog geschreven:

'The generally accepted rule is pink for the boys, and blue for the girls. The reason is that pink, being a more decided and stronger color, is more suitable for the boy, while blue, which is more delicate and dainty, is prettier for the girl.'  


Tweede feministische golf: babykleding sekse neutraal


Pas tijdens de tweede feministische golf in de jaren zeventig werd kinderkleding weer neutraler. zo droeg Koning Willem Alexander als kind een broek met bloemetjes op zijn knieën.

2014: weer duidelijke verschillen tussen jongens en meisjes kleding


Maar anno 2014 is kleding juist weer niet gender neutraal! Vaak wordt met de beschuldigende vinger naar de Disney prinsessen gewezen. Zij zouden verantwoordelijk zijn voor de populariteit van bijvoorbeeld de polyester prinsessenjurken.

Conclusie


Baby- en kinderkleding wordt sterk beïnvloed door de tijd waarin je leeft! Anno 2014 wordt er bijvoorbeeld raar opgekeken als een meisjesbaby een blauw kruippak draagt.

Je kunt natuurlijk zeggen: 'Ik laat me niet bepalen door de cultuur waarin ik leef! Ik trek mijn baby kleding aan die ík mooi vind.'

En daar is veel voor te zeggen. Behalve dan dat je inderdáád in een cultuur leeft waarin kleuren een bepaalde betekenis hebben.

Het is net de vraag hoe je daarmee wilt omgaan.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Moeder is dansen

Voordat moeders massaal de arbeidsmarkt betraden, bezong Louis Davids haar afwezigheid al in 1927! Daarin wordt vader opgevoerd als de nobele ziel die tenminste wél beschikbaar is voor de baby.


Louis Davids -- Moeder is dansen (1927)

Baby huil niet om je moeder
Schattie huil maar niet
Mammie heeft haar daaglijks pretje
Vadertje zit bij je bedje
Pappie zal wel liedjes zingen
Voor zijn kleine zoon
Moeder houdt meer van de banjo
En de saxofoon

Moeder is dansen, baby huil maar niet
Mammie is naar La Gaité, o wee
Mammie is aan de twintigste blues
Pappie geeft je droge ponnen
Moeder is aan het charlestonnen
Mammie flirt met de jongens van de band
Pappie blijft thuis bij vent
Als zij thuis komt afternoon
Krijg je een fijne cocktailzoen
Moeder is dansen, mijn kind

(Volgende couplet en refrein niet in deze uitvoering)
Duitsland heeft zijn republiek
Moeder is dansen
En zijn Hohenzollernkliek
Moeder is dansen
Europa door de Yank geplukt
Kalmpjes uit elkaar gerukt
Volk'renbond wordt doodgedrukt
Moeder is dansen

Mammie is dansen, baby wees maar stil
Mammie is naar "de Gaite" (o je)
Mammie is aan haar twintigste blues
Pappie geeft je droge ponnen
Mammie is aan 't charlestonnen
Mammie flirt met de jongens van de band
Pappie blijft thuis bij vent
Als zij thuiskomt in the afternoon
Krijg je 'n fijne cocktailzoen
Mammie is dansen mijn kind

Als je groot bent, lieve jongen
Mag je ook eens mee
Als je een lange broek gaat vragen
Mag je moeders smoking dragen
Als je een knappe dokter wordt
En je zit in een congres
Dan zit moeder bij Paul Whiteman
En ondergaat de jazz

Moeder is dansen, baby huil maar niet
Mammie is naar La Gaité, o wee
Mammie d'r jurk weegt zeventien gram
Moeder laat zich stukadoren
En d'r nek is kaalgeschoren
Mammie is dansen
Pa is mammie nou
Lieveling slaap maar gauw
Anders krijgt ma straks nog kift
En smijt met d'r lippenstift
Moeder is dansen, m'n kind

Baby huil niet om je moeder
Doe niet ouderwets
Om jou mag ze niks ontberen
Moeder is de Stomp gaan leren
Het seizoen is haast ten einde
Nou, stil nou, schattie mijn
Mammie moet voor haar prestige
Ook stomp-zinnig zijn

Werkloosheid en honger schrijnt
Mammie is dansen
Handel en industrie verkwijnt
Moeder is dansen
Russen en Chinezen gaan
Heel kalmpjes op Europa aan
Listig grijnst al de Javaan
Moeder is dansen

Slaap m'n kindje, kindje slaap
Mammie is dansen
Want je vader is een aap
Moeder is dansen
Die zingt van zijn geboortegrond
De plek waar eens zijn wiegje stond
Moeder foxt en slingert rond
Moeder is dansen

Moeder is dansen, baby huil maar niet
Mammie is naar La Reserve, vol verf
Pappie zit zonder een cent in zijn zak
Daar mag vader niet om tobben
Moeder moest zich laten bobben
Moeder is dansen
Moedertje heeft pret
Pa heeft geen sigaret
Ma zorgt voor de slanke lijn
Pa moet kinderjuffrouw zijn
Moeder is dansen, m'n kind

Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Temperaturen was nog nooit zo gemakkelijk!


Advertorial
Soms heb je van die uitvindingen die bijna wel door een moeder moeten zijn uitgevonden! Zoals de ThermoScan 7 van Braun. Aan alles is gedacht!

Er wordt zelfs rekening gehouden met de leeftijd van je kind met behulp van Age Precision.

Temperatuur in het donker aflezen!


Zo kun je de temperatuur in het donker aflezen! Dankzij het verlichte schermpje. Dus geen getuur in het donker wat de temperatuur van je kind nou precies is. Je kunt het zien, zónder een lamp aan te moeten doen, met het risico dat je kind wakker wordt.

Geheugen met de verschillende temperaturen


Een andere geweldige eigenschap van deze thermometer is het geheugen van deze thermometer. Want heb je wel eens gehoord van 'Mommy Brain'? Dat is een verregaande vorm van verstrooidheid en vergeetachtig, meestal veroorzaakt door gebrek aan slaap en emoties. Dus vraagt de dokter: 'En hoe is het verloop van de koorts?' dan kijk je eenvoudig even in het geheugen van je Braun ThermoScan! Makkelijker wordt het niet.

Heeft hij nou koorts of niet? De Braun ThermoScan vertelt het


Daarnaast helpt de Braun ThermoScan je de temperatuur te interpreteren met het Age Precision systeem. Want wat voor een peuter een normale temperatuur is, kan voor een baby koorts zijn. Je kunt met een eenvoudig knopje aangeven of je kind een baby, peuter of kind is. En vervolgens kleurt de thermometer:


  • Rood: je kind heeft hoge koorts
  • Oranje: je kind heeft verhoging
  • Groen: niks aan de hand!

En last but not least, is de punt van de Braun ThermoScan voorverwarmd. Daardoor meet hij de temperatuur van je kind beter!

Bekijk nu de demonstratie van deze handige thermometer!


In onderstaande video wordt dit alles in 2 minuten nog eens haarfijn uitgelegd! Kijk het nu:



Nog zo'n handige thermometer


Behalve de Braun ThermoScan 7 heeft Braun nog een andere handige thermometer op de markt gebracht.
De zogenaamde Braun No-touch + forehead. 

Zoals de naam al zegt kun je met deze thermometer de temperatuur van je kind opmeten zonder het aan te raken. Of door de thermometer tegen het voorhoofd aan te houden.

Net als de Braun ThermoScan geeft ook deze thermometer met de kleuren rood, oranje en groen aan hoe je de temperatuur moet interpreteren.

Bekijk hier onder hoe de Braun No-Touch + forehead werkt.





Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner

Thuisblijfmoeder Willeke


Willeke (30) is moeder van twee kinderen, en in verwachting van de derde. Ze werkt met veel plezier drie dagen per week als communicatieadviseur.

Maar de combinatie gezin, huishouden en een man met onregelmatige diensten valt Willeke zwaar. Daarom besloot ze recent voor 'onbepaalde tijd' thuis te blijven.

Op het moment van het interview werkte Willeke nog. Maar in december gaat ze met zwangerschapsverlof.

En daarna zal ze niet meer terug gaan naar haar betaalde baan, maar Thuisblijfmoeder zijn.

Wij interviewden Willeke over haar beslissing en verwachtingen!

Was het een makkelijke/moeilijke beslissing om fulltime te gaan moederen? 


Het was een hele lastige beslissing! Er speelden zoveel vragen door mijn hoofd:


  • Kan dit financieel? 
  • Hoe gaan ze op mijn werk reageren? 
  • Wat vinden mijn vriendinnen ervan? 
  • Ga ik nog wel goed voor mijzelf zorgen als ik altijd thuis ben? 
  • Kan ik terug als het me toch niet bevalt? 
  • Ik kan toch niet zo maar mijn baan opzeggen?

Veel overlegd



Ik heb er veel over gepraat met mijn man, moeder, andere familieleden en vrienden. Ik heb zelfs een bloggende thuisblijfmoeder benaderd en met haar een kopje thee gedronken. Ik wilde alles weten. En zij kon me eerlijk vertellen wat de voors en tegens zijn. Langzaam groeide het verlangen om deze knoop door te hakken.

Financiën



We moeten straks rondkomen van 550 euro per maand aan eten, drinken en dagelijkse dingen. Vaste lasten dus niet meegerekend. We hebben meerdere berekeningen gemaakt, overbodige vaste lasten opgezegd, of naar beneden geschroefd.

Vervolgens zijn we een paar maanden gaan leven van dit budget. Gewoon om het te ervaren, en niet zomaar een grote beslissing te nemen. We weten nu heel goed wat ons financieel te wachten staat.

Rondkomen van weinig valt me tot nu toe niet zwaar. Maar ik vind het ook niet eenvoudig.

Het gaat niet makkelijk worden. Toch zie ik het als een uitdaging. Met wat creativiteit gaan we genieten van alles wat we wél hebben. Wie weet ga ik in de toekomst met mijn blog geld verdienen. Maar dat is niet mijn doel. Ik wil mijn vrijheid behouden. Er hoeft niet meteen een nieuwe verplichting in de plaats te komen van mijn baan.

De gevolgen van onze keuze ga ik denk ik pas echt voelen als de baby iets groter is en ik niet meer terug ga naar mijn werk. Ik vind het nog steeds een spannende keuze, maar we gaan het gewoon ervaren. Ik zit nergens aan vast en dat voelt heerlijk.

Hoe reageerde je omgeving dat je fulltime thuis bleef? 


Dat wisselde. Zo voelde het althans. Ik denk dat sommige moeders zich impliciet aangevallen voelen als ik de keuze maak om meer thuis te zijn voor mijn gezin. Alsof ik vind dat zij dat ook moeten doen. Dat zorgt voor onbegrip en afstand. Dat vind ik jammer, en het is ook niet nodig.

Op mijn werk kreeg ik tot mijn verrassing veel begrip en erkenning. Veel vrouwen hebben al eens een tijdje (soms noodgedwongen) thuis gezeten en hebben dit als positief ervaren. Ze zeiden eerlijk dat het soms erg pittig is, maar dat ze het iedere moeder zouden aanraden.

Wat vind je partner ervan? 


Hij staat er 100% achter en ziet ook dat de kinderen mij meer nodig hebben. Dat vat hij niet persoonlijk op. Hij ziet het verschil tussen vaderschap en moederschap. Op dit moment ben ik harder nodig, gewoon door aanwezig te zijn. Daar gaf hij mij veel erkenning mee. Ik dacht namelijk hetzelfde.

Verder accepteert hij gewoon dat de dingen zo lopen. Soms vind ik dat wel jammer.

Want soms ervaar ik het als een groot offer dat ik voor mijn gezin maak. En soms voelt het juist als een bevrijding dat ik straks minder ballen in de lucht hoef te houden. 

Daar staat hij soms te weinig bij stil. Ik ben ook een beetje bang dat hij zijn interesse in mij verliest. Of dat ik er minder verzorgd bij ga lopen, waardoor er afstand komt. Dat ik saai word, of alleen maar verhalen over de kinderen kan vertellen straks. Hij is daar helemaal niet bang voor.

Omdat ik de blog www.elkedagmama.nl begonnen ben, loopt het nu al anders dan verwacht. Ik ben door die blog hartstikke druk en ik maak allemaal leuke dingen mee. Genoeg verhalen te vertellen dus!

Wat vond je partner van de constructie: kostwinner - thuisblijfmoeder? 


Hij heeft minder behoefte om thuis te zijn dan ik, hoewel hij echt wel kan genieten van de kinderen. Hij is een leuke, en lieve vader. Toch denken we allebei dat hij lekker fulltime en regelmatig moet gaan werken.

Hebben jullie een nieuwe taakverdeling gemaakt? 


Als ik een dag niet hoef te werken, doe ik allerlei dingen in huis. Mijn man veel minder. Ik vind niet dat, omdat hij buiten de deur werkt, ik alles in huis moet doen. We gaan het eerst even ervaren, op verzoek van mijn man. Maar ik kan je voorspellen dat we hier heel snel onze eerste ruzie over hebben haha. Dus die taakverdeling gaat er denk ik wel komen…


Wat vind je er van dat je financieel afhankelijk bent van je partner? 


Daar heb ik totaal geen moeite mee. Ik weet dat het tegenwoordig belangrijk wordt gevonden. En ik denk dat het hoge aantal scheidingen daarbij een rol speelt. Ik wil erop vertrouwen dat mijn man en ik samen oud worden, daar doen we allebei alles voor. Om in deze getrouwde situatie ‘financieel afhankelijk’ te zijn, vind ik ook niet erg. Hij kan rustig gaan werken omdat ik thuis ben. Zo ziet hij het ook. We gaan er samen voor, dus financieel is ook alles voor ons samen.

Denk je nog weer deel te gaan nemen aan het arbeidsproces? 


Ik hoop het wel! Als ik er nu over nadenk schrikt het idee van jarenlang thuisblijfmoeder zijn me nog wel af. Misschien bevalt het me geweldig. Dan blijf ik het wat langer doen. Mocht het anders gaan, dan kan ik parttime gaan werken als de jongste een jaar oud is. Of als alle kinderen naar de basisschool zijn. Ik kan het nu niet inschatten en stap er heel open in.

Wat is je grootste uitdaging als Thuisblijfmoeder? 


Ik denk om iets van elke dag te maken. Om leuke dingen te doen met de kinderen én ondertussen het leven thuis op orde te hebben. Als ik nu een dagje vrij ben, kan ik de kinderen soms al achter het behang plakken. Verder denk ik dat het lastig zal zijn om tijd voor mijzelf te hebben. Daar wil ik echt voor waken.

Wat is het leukst aan fulltime moederen? 


Dat ik de kinderen zie opgroeien en deel kan zijn van hun leven. Of dat nu thuis is in hun ontwikkeling van baby tot kleuter, of dat ze op school zitten en allerlei dingen meemaken waar ik bij betrokken ben.

De oudste is vijf en er is al sprake van afstand; van hem los moeten laten. Dat proces wil ik graag bewust meemaken en hier verstandig mee omgaan. Mocht hij me meer nodig hebben, dan wil ik er meer kunnen zijn. Dat kan straks! Ik kan me er straks helemaal op richten: mijn kinderen helpen hun plekje te vinden in dit leven.

Wat vind je van het overheidsbeleid dat hamert op arbeidsparticipatie? 


Begrijpelijk voor de economie. Maar de samenleving is toch ook gebaat bij kinderen die zijn opgegroeid in een liefdevolle omgeving van ouders die elkaar respecteren, waarbij er aandacht en zorg is voor wat de kinderen nodig hebben? Dat vrouwen mogen deelnemen aan de arbeidsmarkt is geweldig, daar heb ik zelf ook van genoten, maar ik vind het belangrijk dat we het zelf mogen blijven beslissen. Het moet onze eigen keuze zijn en ons eigen zoeken naar balans tussen werk en privé. Dat is voor iedereen anders, daar ben ik van overtuigd.

Hoe voorzie je in sociale contacten? 


Dat lijkt me inderdaad een lastige. Alle vriendinnen in mijn omgeving werken. Als ze dan een dag vrij zijn, zullen ze veel moeten doen in huis of met de kinderen. Denk ik. Ik ga wel actief op zoek naar deze sociale contacten. Zodat ik andere volwassenen blijf ontmoeten en onze kinderen met elkaar kunnen spelen. Zowel de kinderen als ik hebben deze contacten nodig.

Hoe 'laad' je jezelf weer op? 


Ik wil weer gaan hardlopen na mijn bevalling, daar kijk ik echt naar uit. Verder geniet ik van het bloggen! En ik wil ook tijd voor mijzelf blijven reserveren om leuke dingen te doen met vriendinnen. Of samen weg te kunnen met mijn man. Misschien ga ik op een dag wel een cursus of studie volgen. Maar dan moet mijn man eerst een fulltime baan vinden zodat we daarvoor kunnen sparen, haha.

Een veel gehoord argument voor arbeidsparticipatie is dat je jezelf dan blijft ontwikkelen Hoe ervaar jij je ontwikkeling als thuisblijfmoeder? 


Jezelf ontwikkelen kun je zowel thuis, als op het werk. Zoals je op je werk ‘stil kunt staan’ kan dat thuis ook. Je valt thuis wat minder snel door de mand misschien. Ik denk dat je je ontwikkelt door in gesprek te blijven met mensen, dingen te lezen, en mee te maken.

Als communicatieadviseur kan ik me beter in loondienst ontwikkelen. Maar ik wil me nu graag ontwikkelen als thuisblijfmoeder! Dat leer ik niet op mijn werk. En in de combinatie werk-gezin ben ik echt niet de leukste moeder. Ik raak gefrustreerd omdat ik veel meer uit het moederschap zou willen halen. Daarin kan ik me nog genoeg ontwikkelen!

Waarom begon je een blog? 


De behoefte om te schrijven kwam toen ik serieus overwoog om te stoppen met werken. Ik vond niet zoveel op internet dat me verder hielp. Ik denk dat ik het verhaal ben gaan schrijven dat ik destijds zelf had willen lezen.

En daarna kwam ik op zoveel leuke ideeën waar ik over zou kunnen bloggen, dat ik er allerlei thema’s bij gehaald heb: opvoeding, koken, genieten van genoeg en rondkomen van een klein budget.

Mijn doel is nu groter geworden: ik wil graag andere moeders (en vrouwen zonder kinderen!) inspireren tot een leven vol voldoening. In de grote en kleine thema’s. Als ik één iemand verder zou kunnen helpen in deze zoektocht, dan is mijn blog voor mij de moeite waard geweest. Ik beleef zelf ook veel plezier aan het bloggen, anders zou ik er direct mee stoppen. Je vindt mijn blog op Elke dag mama.

Hoe zie je de toekomst? 


Positief. Ik heb de keuze gemaakt die op dit moment bij mij en ons gezin past. Dat voelt goed. En ik voel me rijk dat we de keuze hebben kunnen maken. Ik realiseer me goed dat dat een luxepositie is. Ik kijk uit naar de komst van ons derde kindje, en dat ik me een tijdje helemaal op mijn mooie gezin mag richten.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!


Enter your email address:


Delivered by FeedBurner