Kind en rouw

/ Leave a Comment
uitvaart

Toen ik elf jaar oud was overleed mijn tante Dina die bij ons in huis woonde.

En ik herinner me hoe ik die middag met mijn neefjes en nichtjes lekker buiten speelde. We speelden geloof ik Jan Huygen in de ton. En ik weet dat ik toen dacht:

'Wat raar dat we hier zo vrolijk spelen, terwijl tante Dina dood is.' 

Nu weet ik dat dit heel normaal was. Kinderen rouwen anders dan volwassenen. Verdriet en vreugde wisselen elkaar meer af bij kinderen. Daardoor kan het ten onrechte lijken alsof het kind niet rouwt. Maar dat is dus beslist niet het geval. Bovendien uit rouw zich bij kinderen vaak anders.

Bij kinderen is rouw meer non-verbaal dan bij volwassenen.


Rouw bij kinderen: uitingsvormen


Rouw kan zich bij kinderen op de volgende manieren uiten:

  • Boosheid
  • Slecht eten
  • Slecht slapen
  • Klieren
  • Onrust
  • Moeite met concentreren
  • Huilen
  • Begrafenisje spelen

Vanaf een jaar of 12/13 lijkt rouw bij kinderen meer op het rouwen van volwassenen, en wordt het daardoor beter herkent.

Hoe help je kinderen om te gaan met rouw?


Het is belangrijk dat je een kind het gevoel geeft dat jij er voor hem of haar bent. En dat het oké is om te rouwen en verdrietig te zijn. Als je je als volwassene groot houdt, ziet een kind dit als de norm. Het is dus juist beter als je als volwassene je emoties en verdriet durft te tonen. 

Houd er bij daarbij uiteraard wel rekening mee houdt dat jouw emoties niet te heftig zijn voor een kind. Je kind moet zich wel veilig blijven voelen. Dit doe je door bijvoorbeeld vast te houden aan dagelijkse structuren en ritmes. Dit zal jou als volwassene ook helpen in tijden van rouw.

Verder is het heel belangrijk op eerlijk en open te zijn tegen kinderen. Vertel ze wat er gebeurd is, en scherm ze bijvoorbeeld niet af van een begrafenis. Het advies is om kinderen vanaf 6 mee te nemen naar bijvoorbeeld de uitvaart van een opa of oma.

Een huisdier om rouw te oefenen?


Het klinkt misschien wreed, maar een huisdier kan een prima manier zijn om je kind kennis te laten maken met rouw. Huisdieren gaan namelijk nog wel eens dood. De gemiddelde levensduur van bijvoorbeeld een hamster is 2 tot 3 jaar. 

Voor veel kinderen is de dood van een huisdier hun eerste kennismaking met een definitief verlies. En voor ouders dus een manier om je kind copingmechanismes op het gebied van rouw te leren.


Conclusie


Verlies en dus ook rouw horen bij het leven. Hoewel het naar is als je kind er mee te maken krijgt, is het ook een kans voor je kind om er van te leren en te groeien. In verdriet en rouw vind je vaak ook veel warmte en troost.

En die laatste twee wil iedere ouder graag voor zijn of haar kind.

Lees ook: Hoe praat je met kinderen over de dood?

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Lees meer...

Moderne vrouwen worden onvoldoende voorbereid op het moederschap

/ Leave a Comment
thuisblijfmoeder

Nog niet eens zo heel lang geleden sprak het voor vrouwen vanzelf dat ze zouden trouwen en moeder worden. Om die reden deed het er niet zoveel toe of ze een goede opleiding kregen of niet. Ze gingen immers toch trouwen! Hun man zou wel voor ze zorgen.


Alleen het moederschap is niet genoeg


Terecht ervaarden veel vrouwen dat als beperkend. Niet iedereen zag het moederschap als levensbestemming. Vrouwen wilden ook intellectueel gestimuleerd worden en zich ontwikkelen op andere vlakken dan alleen het moederschap.

Vrouwen zelfde kansen als mannen


Dankzij twee feministische golven hebben meisjes en vrouwen nu dezelfde kansen als jongens. Sterker nog, op school doen we het ondertussen zelfs beter dan het mannelijk geslacht.

En de boodschap is niet langer: 'Je trouwt en wordt moeder,' maar 'Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.'

Maar het is al vaker gezegd op Het Moederfront:

'Het ene keurslijf is vervangen door het andere keurslijf.'

En dat nieuwe keurslijf heet 'arbeidsparticipatie' of 'financiële onafhankelijkheid'.

Moderne vrouwen worden klaargestoomd voor de arbeidsmarkt


Tegenwoordig ligt het accent op carrière en betaalde arbeid. Voor het moederschap, en wat dat van je vraagt en met je doet, is nauwelijks tot geen aandacht. Hoogstens als het er om gaat hoe je er zo min mogelijk last van hoeft te hebben, en hoe je voorkomt dat het je carrière hindert.

Het moederschap als ondergeschoven kindje


Door al die aandacht voor arbeidsparticipatie, financiële onafhankelijkheid en een bloeiende carrière komt het moederschap er tegenwoordig bekaaid vanaf. Vrouwen worden er niet meer op geattendeerd dat het belangrijk is om ook hier over na te denken.

Het moederschap is namelijk niet iets dat je er 'even bij' doet.

Dat ontdekte ook Sophie Hildebrand.

Sophie Hildebrand: ik had beter voorbereid willen zijn op het moederschap


In een interview in Volkskrant Magazine van 18 maart 2017 zegt ze hier over:

'Ik had best wat beter voorbereid aan het moederschap willen beginnen. Dan had ik er beter over nagedacht hoe ik de eerste periode met kleine kinderen had willen doorbrengen. 

Ik vind het nogal een meerwaarde, moeder zijn. (...) Dat het bevredigend kan zijn fulltimemoeder te zijn, kwam eerst niet eens in me op. Met de kennis van nu zou ik na de bevalling - hier met die baby! - drie maanden in het park gaan wandelen.' 

Conclusie


Sophie Hildebrand merkt terecht op dat er te weinig aandacht is voor het moederschap. Het accent ligt eenzijdig op carrière maken.

De gevolgen blijven niet uit. Steeds meer vrouwen hebben medische hulp nodig om zwanger te worden omdat ze pas op latere leeftijd aan kinderen beginnen. En het aantal vrouwen met een burn-out neemt ook toe.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Lees meer...

De mythe van het leren van sociale vaardigheden op het kinderdagverblijf

/ Leave a Comment
thuisblijfmoeder

'Het is goed voor mijn baby om op te trekken met andere baby's,' is een veel gehoord argument voor kinderopvang.

Het idee is dat baby's sociale vaardigheden leren op het kinderdagverblijf

Maar dit is een mythe.

Pas vanaf 2 jaar is de creche een optie


Sterker nog, uit onderzoek blijkt dat de crèche pas geschikt is voor kinderen vanaf 2 jaar oud. In haar boek Wat doen we met de baby? schrijft Marylse Eerkens hier over:

'Baby's die al naar de crèche gaan voordat ze een jaar oud zijn, hebben meer kans op het ontwikkelen van negatief gedrag. Dat heeft te maken met de stress die ze daar ervaren; het is er druk en ze hebben met veel verschillende verzorgers te maken krijgen. Het stresshormoon bleek op de crèche veel hoger te zijn dan thuis. '

Niet voor niets worden baby's in het zo geroemde Zweedse model het eerste jaar thuis verzorgd door één van hun ouders.

Hoe dat dan met de sociale ontwikkeling van baby's?


Vanaf 2 jaar is het kinderdagverblijf wel oké


Het eerste levensjaar richten baby's zich op hun ouders. Is je kind eenmaal twee, dan kan het kinderdagverblijf geen kwaad. Pas vanaf deze leeftijd kan je kind spelen náást andere kinderen. Van veel interactie is er nog steeds geen sprake. Dat komt pas vanaf het derde levensjaar.

Vanaf twee is een kinderdagverblijf of peuterspeelzaal een leuke plek voor je kind om te oefenen, en jawel: sociale vaardigheden te leren.


Thuisblijfmoeders en socialisatie


Thuisblijfmoeders kunnen om die reden rond het tweede levensjaar kiezen voor een peuterspeelzaal. Maar er zijn ook vele andere manieren om je kind in contact te brengen met andere kinderen.

  • Ouder kind zwemmen
  • Muziek op schoot
  • Playdates
  • Moedergroepen
  • Spelotheek
  • Voorleesuur in de bibliotheek


Conclusie over sociale vaardigheden op het kdv


Uit onderzoek blijkt dat baby's op het kinderdagverblijf geen sociale vaardigheden aanleren. Dit begint pas vanaf het tweede levensjaar.

Dus als thuisblijfmoeder hoef je je geen zorgen te maken dat je je kind te kort doet door er zelf fulltime voor te zorgen.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Lees meer...

Thuiszitten

/ Leave a Comment
thuisblijfmoeder, fulltime moederen

door Anoeska

Ik zit nu al drie weken thuis. Even een moment van haastige onoplettendheid en dat was dat. Een gebroken middenvoetsbeentje is beslist niet ernstig. Maar het heeft mijn leven totaal overhoop gegooid.

Want ik zit thuis.

'Thuiszitten'? Doe niet zo denigrerend!


Tot dit ongelukkige misstapje kon je me niet bozer maken dan door precies die woorden te gebruiken. 'Thuiszitten?' brieste ik dan tegen degene die zich van geen kwaad bewust was geweest,

'Hoezo thuiszitten, wanneer kan jij zitten dan?'

En dan gaf ik een kort college over hoe ik, ook zonder betaald werk, toch altijd bezig was. Hoe denigrerend het is tegenover mensen (meestal vrouwen) die voor het huishouden en de kinderen zorgen te zeggen dat ze thuiszitten. Dat betaalde arbeid zeker belangrijk is, maar niet de enige bezigheid die respect verdient.

Maar nu begrijp ik het. Sorry mensen, dat ik zo tegen jullie tekeer ben gegaan!

Het zit zo: mensen die het hebben over thuiszitten, gaan ook echt zítten als ze thuis zijn. 


En dan ga je je inderdaad nutteloos en lamlendig voelen. Dan is er geen sprake van persoonlijke groei en een tevreden gevoel, maar dan word je een heel vervelend mens. Vraag maar aan mijn echtgenoot. Na drie weken zitten is mijn bruisende ondernemende persoonlijkheid gillend gevlucht om plaats te maken voor die bitch op de bank.

Mensen die vinden dat 'geen betaald werk doen' hetzelfde is als 'thuiszitten' zijn gewoon een ander slag mensen dan ik. Dat zijn mensen die buiten hun werk nauwelijks iets anders doen. Ze hebben geen eindeloze lijst van klussen die nog gedaan zouden moeten worden of dingen die ze graag zouden willen doen als ze tijd hadden.


Makkelijke kinderen


En ze hebben heel makkelijke kinderen, waar weinig opvoedenergie in gestoken hoeft te worden. Die kinderen houden hun kleren schoon en verzamelen en bewaren niet alles dwat ze tegenkomen. En ze hoeven niet voortdurend van A naar B te worden getransporteerd.

Als die mensen thuis zijn, gaan ze zitten.

Voortaan voel ik me niet meer gekwetst als iemand tegen me zegt dat ze dat echt niet zou kunnen, thuiszitten. Want ik kan het ook niet.
Lees meer...

Rondkomen van 1 inkomen: het kan!

/ 2 comments
fulltime moederen

Ik denk dat vrijwel elke thuisblijfmoeder het wel eens heeft gehoord:

'Ik zou ook wel de hele dag thuis willen zitten. Maar ja. Wíj kunnen ons dat niet veroorloven!' 

In haar boek Crisis Survival gids vertelt thuisblijfmoeder Saskia Scheerlinck hoe ze haar baan opgaf, en er in slaagde om 400 euro per maand te besparen.


Wie is Saskia Scheerlinck


Toen Saskia en haar man besloten dat ze fulltime zou gaan zorgen voor hun baby kregen ze van iedereen die ze het nieuws vertelden dezelfde vraag:

'Hoe gaan jullie dat financieel doen?' 

Inderdaad, dat vroegen Saskia en haar man zich ook wel af. Want ze wilden niet teveel dingen opgeven en hun levensstijl weliswaar wel wat aanpassen, maar ook niet helemaal. En Saskia was de 'grootverdiener' bij hun thuis. Er zou dus een groot stuk inkomen weg vallen.

Uiteindelijk kozen ze voor een simpeler leefstijl die er ook nog voor zorgde dat ze per maand 400,- bespaarden.

En hun antwoord op die uitroep: 'Ik zou dat ook wel willen!' werd:

'Je kan dat. Het is een kwestie van strakker plannen en bewuster en slimmer met je geld omgaan.'


Zo bespaar je 400,- per maand


Saskia Scheerlinck heeft haar tips geordend per maand. Elke maand geeft ze een actiepunt, dat ze vervolgens helemaal uitwerkt. Dat maakt de tips in dit boek makkelijk toe te passen. Je begint gewoon in de maand waarin je dit boek begint te lezen.


  • Januari: kleding
  • Februari: voeding
  • Maart: vervoer
  • April: declutteren
  • Mei: consuminderen met kinderen
  • Juni: financiën
  • Juli/augustus: vakantie
  • September: terug naar school
  • Oktober: in en om het huis
  • November: feesten en cadeautjes
  • December: zelf reflectie. Wie ben je eigenlijk? Wat maakt jou gelukkig?

Conclusie


Crisis survival gids is een interessant boek op twee manieren: enerzijds omdat het is geschreven door een  carrièrevrouw die koos voor een bestaan als thuisblijfmoeder. Anderzijds omdat het boek boordevol tips staat om zuiniger en eenvoudiger te leven.

Het boek zal voor thuisblijfmoeders een prettig steuntje in de rug zijn. Je bent niet de enige, en je bent ook niet gek!


Praktische informatie over Crisis surivival gids


Crisis surival gids is voor 19,95 te koop bij bol.com.


Lees meer...

Thuisblijfmoeder Marije (34)

/ Leave a Comment
thuisblijfmoeder Marije

Marije (34) heeft samen met haar man Mila een zoon Fons. Hij werd geboren op 30 juni 2016, vijf weken te vroeg.

Marije deed verschillende opleidingen waaronder doktersassistente en journalistiek. Maar na de geboorte van Fons werd ze thuisblijfmoeder.

Dit is haar verhaal!

Hoe was de keuze voor fulltime moederen? 


Voor mij was het een makkelijke beslissing om fulltime te moederen.

Ik wil graag thuisblijfmoeder zijn omdat ik niks wil missen van mijn kind. Ik wil alles meemaken en op een stressvrije manier opvoeden. 

Een baan combineren met het opvoeden van mijn kind lijkt me ontzettend stressvol en ik weet niet of ik dat wel aan zou kunnen.

Hoe reageert je omgeving dat je fulltime thuis bleef? 


Mijn familie moest er wel even aan wennen, maar inmiddels vinden ze het alleen maar fijn voor ons. Mijn vrienden reageerden namen het voor kennisgeving aan zonder een oordeel te vellen of een mening te geven.

Wat vind je partner van de constructie: kostwinner - thuisblijfmoeder? 


We hebben het uitgebreid besproken. Mijn man vindt het heerlijk om te werken. Hij ziet zijn werk als hobby en is er graag mee bezig. Ik denk dat dat een groot voordeel is, want het is voor hem geen opgave om te werken. Verder vindt hij het heel fijn dat ik thuis ben met onze zoon. Hij is zelfstandige en werkt thuis en op deze manier krijgen we allebei heel veel mee van zijn ontwikkeling.


Hebben jullie een nieuwe taakverdeling gemaakt? 


Nee, we hebben geen officiële nieuwe taakverdeling gemaakt. Wel zie ik het zelf meer als taak om het huishouden draaiende te houden. Ik doe vaker boodschappen, maak vaker schoon, doe vaker de was en kook ook vaker nu ik officieel thuisblijfmoeder ben. Mijn man doet nog wel dingetjes in huis, maar wel minder. Voor hem is dit volgens mij ook fijn, want hij hoeft zich naast zijn meer dan fulltime baan niet meer druk te maken om het huishouden. Behalve als ik hem vraag iets te doen.


Hebben jullie berekeningen gemaakt om te kijken of de keuze voor het thuisblijfmoederschap financieel uit kon? 



We hebben al jaren een gezamenlijk huishouden en hij is altijd de hoofdkostwinner geweest, dus er zal niet veel veranderen behalve het wegvallen van mijn salaris. Maar we hebben van tevoren wel berekend of ik überhaupt kon stoppen met werken. 


Zuiniger boodschappen doen


Het is natuurlijk nogal een financiële aderlating en het moet wel uit kunnen. Gelukkig kunnen we prima leven van één salaris. Ik ga gewoon nóg meer op aanbiedingen letten en vaker boodschappen doen bij een goedkopere supermarkt. 

Ik verdien bij met mijn tekstbureau en MrsMama


Daarnaast heb ik al een aantal jaren een tekstbureau en mijn blog MrsMama.nl. Hiermee verdien ik ook wat geld en dat ga ik nu ik geen ander werk meer heb wel proberen uit te bouwen tot een volwaardig bedrijf. Een leuke uitdaging waar ik erg veel zin in heb.

Wat vind je er van dat je financieel afhankelijk wordt van je partner? 


Ik vind dat helemaal niet erg. Het voelt voor mij heel natuurlijk om thuisblijfmoeder te zijn en ik neem alles wat daarbij komt kijken voor lief.

Denk je nog weer deel te gaan nemen aan het arbeidsproces? 


Die vraag stellen meer mensen me. ‘Ach, als hij naar school gaat kan je weer gaan werken’, zegt men dan. Maar ik weet niet of ik dat wel ga doen.

Omdat ik ook een naar school gaand kind wil kunnen begeleiden en ondersteunen. 

Zelf had ik een moeder die thuis was en dat heb ik als zeer positief ervaren. Als ik weer zou gaan werken als Fons naar school gaat dan ben ik alsnog niet thuis als hij uit school komt. Of ik moet tijdens schooltijden kunnen werken natuurlijk, maar dat soort werkdagen zijn nog maar weinig te vinden tegenwoordig.


Wat word je grootste uitdaging als Thuisblijfmoeder? 


Ik denk dat ik het sociale van een baan wel zal missen. Beetje koffie drinken met collega’s, wandelingen maken tijdens de lunch. Ouwehoeren op vrijdagmiddag. Dat soort dingen.

Carrière maken vond ik, sinds mijn depressie niet meer belangrijk. 

Daarom had ik geen heel uitdagende baan. De baan zelf zal ik dus niet gaan missen, maar wel het sociale van het hebben van werk.


Wat is het leukst aan fulltime moederen denk je? 


Mijn zoon zien opgroeien en niks hoeven missen. Samen met hem de wereld ontdekken, heerlijk lijkt het me.

Hoe verwacht je dat je weken er uit zullen zien? 


Ik verwacht niet te kunnen relaxen als thuisblijfmoeder. Ik kan de vrouwen die zeggen uit te rusten als ze op hun werk zijn heel goed begrijpen. De hele dag zorgen voor een kindje is namelijk niet altijd even makkelijk. Doodmoe ben ik soms, maar dat hoort er allemaal bij. Ik ga elke dag een lekker stuk wandelen met Fons, dat is de enige constante in onze week. Verder zien we wel hoe het allemaal loopt.

Wat vind je van het overheidsbeleid dat hamert op arbeidsparticipatie? 


Ik vind het heel goed dat de overheid hierop hamert en voel me niet aangesproken. Tot nu toe heb ik altijd gewerkt, en nu is het voor mij tijd om voor mijn kind te kiezen.


Hoe ga je voorzien je in sociale contacten? 


De vrouwen om mij heen zijn ook minstens één dag per week thuis, dus kopjes koffie zullen er wel gedronken worden. Daarnaast wil ik als Fons eenmaal naar school gaat wel in het bestuur, of me opwerpen als voorlees-, luizen- of overblijfmoeder.

Hoe 'laad' je jezelf weer op? 


Ik doe weinig buitenshuis voor mezelf. Wandelen met Fons zorgt er voor dat ik én mijn hoofd leeg kan maken én wat aan mijn conditie kan werken. Daarnaast ben ik in de uurtjes dat Fons slaapt bezig met mijn blog en tekstbureau en daar haal ik ook veel energie uit. Dat ik veel thuis ben vind ik helemaal niet erg. Sterker nog, laat mij maar lekker in en om het huis rommelen, ik vermaak me dan het beste.


Een veel gehoord argument voor arbeidsparticipatie is dat je jezelf dan blijft ontwikkelen. Hoe zie jij dit? 


Dat ik thuisblijfmoeder ben wil niet zeggen dat ik stil sta. Ik durf zelfs te zeggen dat ik juist vooruit ga. Er gaat een hele nieuwe wereld voor me open waarin ik veel dingen moet leren en tegen problemen aanloop. Ik ga veel efficiënter met mijn tijd om dan toen ik nog werkte. Ik was claimbehandelaar bij een verzekeraar en daar waren niet veel doorgroeimogelijkheden.

Als moeder zie ik een eindeloze hoeveelheid dingen waarin ik me nog kan ontwikkelen. 


Je hebt een blog: waarom ben je dit begonnen? 


Ik ben in 2011 een beautyblog begonnen omdat ik het leuk vond om over echte vrouwendingen te schrijven. In schrijven kon en kan ik mijn ei kwijt en begin dit jaar ben ik begonnen met mijn mamablog MrsMama.nl.

Ik vind het heerlijk om over mijn leven met mijn man en zoon te schrijven en deel graag mijn mening over producten voor moeder en baby. Daarnaast stel ik ook heel veel vragen en die interactie met mijn lezers geeft me ontzettend veel energie en inspiratie.

Hoe zie je de toekomst? 


De toekomst zie ik rooskleurig in. Tot vorig jaar had ik nooit gedacht ooit moeder te worden (de moederwens was er simpelweg niet). Nu ik eenmaal moeder ben voel ik me beter dan ooit. Het is heerlijk om zo’n klein mensje zo snel te zien ontwikkelen en ik kijk er enorm naar uit om hem voor hele lange tijd bij te staan.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
Lees meer...
Mogelijk gemaakt door Blogger.
Back to Top