Thuisblijfmoeder Jascha

thuisblijfmoeder, fulltime moeder

Jascha Donath (46) heeft samen met haar man een zoon van veertien jaar oud. Na haar studie psychologie werkte ze als secretaresse en assistent opleidingen bij Randstad. Ze kwam daar terecht omdat er in die tijd weinig werk was als psycholoog.

Inmiddels is Jascha alweer jaren thuisblijfmoeder.

Dit is haar verhaal.

Was het een makkelijke/moeilijke beslissing om fulltime te moederen? 


Aanvankelijk was het niet een bewuste beslissing. Door familie-omstandigheden, waaronder twee ernstige ziektes ben ik gestopt met werken. Ik kon helaas niet minder uren werken. En ik ben niet één van die mensen die alles tegelijk kan.

Ik moet echt prioriteiten stellen.

Ik heb na die tijd nog wel in deeltijd gewerkt, onder andere bij een tuinderij. Daarmee ben ik gestopt toen ik samen ging wonen. Toen heb ik de rol van huisvrouw op me genomen. Ik wilde dat op de één of andere manier per se doen.

Wat vind je partner ervan? Hoe stond hij in het beslissingsproces? 


Ik heb het er met hem over gehad. En hij is het ermee eens. Maar het is voor hem geen principiële keuze. Als het anders was geweest dan had hij het denk ik ook goed gevonden. Als het tenminste werkte voor ons gezin. 

Hebben jullie een nieuwe taakverdeling gemaakt? 


Op een paar momenten stonden we stil bij de taakverdeling. Toen onze zoon was geboren heeft mijn man een tijd lang een aantal huishoudelijke taken overgenomen, zoals het bed verschonen. Daar hebben we duidelijke afspraken over gemaakt. Na verloop van tijd heb ik die taken weer teruggenomen, op dat bed na dan.

Onlangs hebben we de taakverdeling aangepast. In het weekend kookt mijn man of zoon - iedereen is dan vrij. En ik doe meestal wat huishoudelijke dingen. Ik vind het niet eerlijk dat ik dan als enige van alles moet doen! Bevalt goed hoor.

Hebben jullie berekeningen gemaakt? 


We zijn niet anders gewend. We hebben het wel gehad over andere mogelijkheden. Bijvoorbeeld dat ik deeltijd ga werken en hij een dag minder. Inclusief financieel plaatje.

We hebben ook een cursus van het Nibud gedaan die toen in onze gemeente werd aangeboden. Dat was in de tijd dat mijn man ‘tussen twee banen’ in zat. Je leerde daar de vaste lasten en uitgaven in kaart brengen. Dat gaf een goed overzicht.

Toen raakte mijn man ook geïnteresseerd in bezuinigen en energie-zuinig zijn. Mede omdat het ineens een dingetje werd onder zijn oud-collega’s (die in grote getale thuiszaten). Ze maakten er een ware sport van, tot aan half-electrische auto’s en digitale verbruiksmeters toe.

Probeer je vanuit huis geld te verdienen? 


Nee. Ik doe wel aan creatief bezuinigen.

Wat vind je er van dat je financieel afhankelijk bent van je partner? 


Tegenwoordig moet je in alles onafhankelijk zijn, maar je bent altijd afhankelijk van anderen! 

Ik heb niet een goed salaris of een fantastische carrière op hoeven zeggen. Daarnaast speelt mijn geloof mee. Mijn baan, salaris of geld in het algemeen kan nooit de belangrijkste pijler zijn. En je kunt ook niet alles in je leven tot aan het graf vastleggen. Geloof helpt mij om me niet vast te klampen aan zogenaamde zekerheden. Geloof leert dat je elkaar nodig hebt – vroeger was dat vanzelf sprekend.

Denk je nog weer deel te gaan nemen aan het arbeidsproces? 


Als ik het kan combineren met mijn gezin misschien. Ik zou het een goed voorbeeld vinden voor onze zoon. Zo leert hij wat meer rekening te houden met anderen - en dat hij mij moet delen.

Ik zou bovendien wel meer willen doen met geloof. Dat doe ik al in de vorm van vrijwilligerswerk in de kerk, en door te bloggen.

Wat is je grootste uitdaging als Thuisblijfmoeder? 


Ik denk dat als je werkt je meer contacten hebt en dingen doet die niets met je gezinsleven te maken hebben. Dat kan prettig zijn. Als thuisblijfmoeder moet je echt een discipline opbouwen. Wat betreft huishoudelijk werk, maar ook wat betreft sociale contacten.

Dat laatste vond ik enorm lastig. Ik ben introvert en heb een kind met Asperger dat zich vaak nogal apart gedraagt in sociale situaties. Dus dat ging ik liever uit de weg. Als er dan in de opvang iemand anders voor hem zorgt heeft hij misschien wat extra ervaring. Maar toen hij zo jong was had hij nog geen diagnose en dan is het moeilijk uit te leggen.

Wat is het leukst aan fulltime moederen? 


Ik vind het fijn mijn eigen dagen in te delen. En ik vind dat alles wat ik doe nuttig is. Oké, niet alles is leuk natuurlijk. Maar schoonmaken heeft nut, koken en moestuinieren. Je kind iets leren, als gezin samen leren, leren om een gezin te zijn... Dat vind ik helemaal niet vanzelfsprekend hoor. Het kost werk en je weet zelf vaak ook niet precies hoe het eruit moet zien (daarvoor bestaan mamablogs!). 

Kun je een typische week beschrijven van jou als Thuisblijfmoeder? 



  • Doordeweeks gaat om 6.15 de wekker. Ik maak mijn zoon wakker, haal brood uit de diepvries en doe mijn ochtendgebed (getijdengebed). 
  • Dan maak ik ontbijt, we ontbijten om 7.00
  • Om 7.30 zwaai ik man en zoon uit. Dan ruim ik op en ga even zitten - meestal met mijn borduurwerk, een tijdschrift of de weekkrant. Klinkt misschien raar maar ik moet dan even bijkomen en omschakelen :-), ik ben van nature geen ochtendmens. 
  • Om 8.00 ga ik roeien op de roeitrainer, dan aankleden. 
  • Op maandag schoonmaken (ik heb een minimaal schoonmaakrooster, het meeste doe ik op maandag), dinsdag zo nodig tandarts/orthodontist etc., financiën, woensdag naar de kerk, koffiedrinken, boodschappen doen, woensdagmiddag voor mezelf (nadat ik zoonlief heb geholpen kranten te vouwen), ‘s avonds cursus, donderdag help ik mijn moeder, vrijdag doen we de grote boodschappen en lunch ik samen met mijn man, die dan vrij is. Dit is een vast rooster, dat voor mij goed werkt. Natuurlijk komt er nog van alles tussendoor. 
  • Om 15.00 komt mijn zoon thuis. We drinken thee met wat lekkers, doen soms een spelletje. Of ik doe een klusje waarbij ik aanspreekbaar ben voor het geval er een verhaal komt! Bijvoorbeeld strijken of verstellen. 
  • 17.00 ga ik koken, je kent het wel tot alles opgeruimd is ben je wel bezig tot zeven uur.
  • 19.00 Ik duik achter de computer, of we doen een spelletje, als het avondwandelingenweer is dan doen we dat ook graag. 
  • 21.30 kijken we soms een film of serie. 
  • 23.00 naar bed, liefst eerder en dan nog wat lezen. 

Wat vind je van het overheidsbeleid dat hamert op arbeidsparticipatie? 


Het gaat toch niet alleen om geld? Ik vind het een beetje Brave New World eerlijk gezegd. Straks heb je niet eens meer tijd om zelf na te denken. En hoe meer geld je verdient, hoe meer je nodig hebt, je behoeften veranderen mee.

Niet alles hoeft in termen van betaald werk. Straks moet je de hele opvoeding verplicht uitbesteden. 

Hoe voorzie je in sociale contacten? 


Mijn contacten heb ik via familie, kerk, bloggen. Met name toen mijn zoon klein was vond ik het moeilijk. Als je op school zit of studeert heb je vanzelf veel contacten met mensen van jou leeftijd en met gedeelde interesses.

Wat medemoeders betreft vielen me juist de verschillen op! Dat is wel leerzaam maar niet per se leuk. Dus mensen genoeg, maar niet per se dat het ook echt klikt. Maar dat heb je op je werk ook niet. En ik ben graag een deel van de tijd alleen!


Hoe 'laad' je jezelf weer op? Doe je cursussen, sporten, meditatie etc? 


Niet meer, althans niet in georganiseerde vorm. Ik heb vanaf de peuterspeelzaaltijd acht jaar gefitnesst, drie keer per week. Ik heb er niet per se behoefte aan op dit moment, m. Maar als ik iets leuks tegenkom, wie weet. Wel wandel ik vaak, met het gezin of met vrienden. Ik doe een online cursus fotografie. Ik doe soms een ademmeditatie die mij helpt bij stress.

Een veel gehoord argument voor arbeidsparticipatie is dat je jezelf dan blijft ontwikkelen. Hoe ervaar jij je ontwikkeling als thuisblijfmoeder? 


Dat zou ik eerder een argument vinden om niet te gaan werken! Hangt wel van het werk af natuurlijk. Als je een mooie baan hebt dan wel, maar vaak is het toch gewoon geld verdienen. Mijn man krijgt steeds cursussen op zijn werk, die ontwikkelt zich duidelijk, maar dat heeft niet iedereen. Ik zou wel iets meer zelfdiscipline willen hebben. Ik heb bijvoorbeeld nog een cursus Hebreeuws liggen.

Mijn leren ligt nu vooral op het vlak van het gezin. Hoe ga ik met mijn zoon om, hoe gaan we als gezin met elkaar om, en met problemen die ieder op school en werk tegenkomt. En ook, hoe helpen we onze moeders als die meer hulp nodig hebben? Als gezin of familie kun je veel voor elkaar betekenen, maar hoe doe je dat zonder jezelf helemaal weg te cijferen?).

Je hebt een blog: waarom ben je dit begonnen? 


Ik ben begonnen met Proeven en Geloven toen we gingen trouwen. Ik realiseerde me dat ik weinig wist over het wat en hoe van het huwelijk. Dat vertelde ik aan een vriendin, die mij wees op een website (die bestaat niet meer).

Daar vond ik alle antwoorden op vragen als:

  • Moet je tegenwoordig nog wel trouwen voor de kerk? 
  • Kun je niet gewoon alleen samenwonen? 
  • Wat beloof je elkaar eigenlijk als je trouwt? 

Het klinkt misschien naïef, maar er ging een wereld voor mij open. Ik las blogs van vrouwen die veel over het geloof wisten en daarnaar (proberen te) leven en dan ook nog vaak ‘gewone huisvrouwen’ zijn. Dat was een verademing voor mij. Dit was trouwens allemaal Engelstalig.

Maar ik dacht: 'Als ik deze dingen niet weet en niet aangereikt krijg als nieuweling in het geloof, dan weten waarschijnlijk heel veel mensen het niet!'  Na tien jaar katholiek zijn wist ik inmiddels wel dat niet iedereen op deze informatie zit te wachten. Maar je moet toch weten dat er een leer bestaat waar je er uit vrije wil ja of nee tegen kunt zeggen. Heel concreet geldt dat als je gaat trouwen.

Daarom ben ik deze blog begonnen. Om ons mooie geloof onder de aandacht te brengen. Aan de ene kant voor mensen die heel weinig tot niets van het christelijk geloof afweten, aan de andere kant voor katholieken zelf, die hun geloof slecht uitdragen (getuige bovenstaande). En ook als interessant leesvoer voor bijvoorbeeld protestanten en antroposofen (die wonen er veel in mijn gemeente).

Hoe zie je de toekomst? 


Dat het verder gaat zoals nu. Het ligt gedeeltelijk nog open, daarbinnen wil ik graag iets doen met de leer van de kerk. En dan heb ik nog een soort ‘terug naar de natuur’ droom, Wonen in een huisje op de hei in eenvoudige leefomstandigheden. Zelf eten verbouwen in een moestuin. Maar mijn man ziet dat niet zitten, geloof ik…

Maar ik probeer wel kleine dingen te doen: ik heb een moestuin, de slakken zijn er blij mee... ik probeer zoveel mogelijk zelf vers te maken wat eten betreft, hang de was aan de lijn :-), we hebben de Mercedes ingeruild voor een Prius en zelfs mijn man is daar blij mee. Ik verwacht dat onze zoon in ieder geval een paar jaar langer dan 18 jaar/middelbare schooltijd bij ons zal wonen.

Hij heeft in Minecraft een camper gebouwd - schitterend - daar wil ik wel in wonen maar dan pas als we met pensioen zijn. Ja en de gezondheid van onze moeders is niet heel erg best dus voorlopig gaan we sowieso niet verhuizen.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

Wine-up!


Het wemelt van de 'hilarische' boeken over het moederschap. Maar meestal gaan die vooral over de baby en kleuterperiode.

Het boek Wine up! gaat verder waar die boeken ophouden. De vrouwen in Wine up zijn Anna (42), Caro (41) en Esmee (40). Ook hun kinderen zijn iets ouder: vanaf ongeveer 10 jaar tot pubers.

Wine up!


Wine-up is het resultaat van de samenwerking van Mieke Kosters (43) Yvanka van der Zwaan (41). Zijn creëerden de karakters van Anna, Caro en Esmee op basis van hun eigen ervaringen en die van hun vriendinnen.

Hun verhalen leidden tot het blog wine-up.nl het boek Wine-up! en de serie Bitterzoet. Bitterzoet wordt omschreven als een komische dramaserie en is te zien op Linda.TV.

Over het boek Wine up!


Hoewel ik het persoonlijk een beetje jammer vindt dat de karakters fictief zijn, zijn de columns zeer herkenbaar en bieden ze een humoristisch kijkje in het leven van een moderne veertigjarige vrouw.

Wel vind ik dat alchohol nogal verheerlijkt wordt.

Conclusie over Wine up!


Wine up gaat verder waar de meeste 'hilarische' boeken met columns over het moederschap stoppen. In Wine up krijg je een kijkje in het leven van moeders met wat oudere kinderen.


Praktische informatie over Wine up!


Wine up, betekenissen van vrouwen met een fantastisch rotleven is voor 14,99 te koop bij bol.com en is zeer geschikt als verjaardagscadeau voor een veertig plus moeder.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

Waarom herinneren we ons onze kinderen zo rooskleurig?


Vraag een vermoeide moeder met slaapgebrek en een huilbaby hoe gelukkig ze is, en grote kans dat haar score niet zo hoog is.

Maar vraag je diezelfde moeder vijf jaar later naar haar geluksgevoel toen haar kind nog een baby was, dan is de kans groot dat ze een veel hoger cijfer geeft.

Voor dezelfde periode in haar leven.

Paradox: we herinneren ons dingen mooier dan ze waren


Dit fenomeen, dat je ook terugziet als het gaat over bevallingen, kan verklaard worden door een interessante paradox:

We herinneren ons dingen vaak heel anders dan hoe we ze destijds erváárden.

Dus ook al was een bevalling bijvoorbeeld heel pijnlijk, grote kans dat je de geboorte van je kind later toch herinnert als een prachtig moment.

Experiencing self versus remembering self


De Amerikaanse psycholoog Daniel Kahneman verklaart deze paradox in termen van een 'experiencing self' versus een 'remembering self'. Je 'experiencing self' is het zelf dat leeft en ervaart. Je zou dus verwachten dat dit dominant is. Maar het wonderlijke is, dat het remembering self veel meer gewicht in de schaal legt. En dat, terwijl ons geheugen berucht is om haar onbetrouwbaarheid.

'Our life stories may not always be pleasant as they're being lived. They can in fact be just the opposite, acquiring a warm hue only in retrospect.' 

Het experiencing zelf doet liever de afwas dan optrekken met de kinderen


Uit een onderzoek van Daniel Kahneman onder 909 vrouwen uit Texas bleek dat hun experiencing zelf liever afwast, slaapt, boodschappen doet of emails beantwoordt dan optrekt met hun kinderen.

Maar hun remembering self vertelde dat niets ze zoveel blijdschap bracht als hun kinderen.

Verklaring voor de macht van het remembering self


Een mogelijke verklaring voor dit verschijnsel is simpelweg: kinderen. Het remembering self zorgt er voor dat we ze blijven krijgen.

Volgens Daniel Kahneman maken we verhalen op basis van onze herinneringen. En hoewel ons leven op het moment zelf misschien zwaar voelt, kan het terugkijkend alsnog prettig voelen.

Meer weten?


Lees dan Jennifer Seniors boek 'All joy and no fun'. Het is te koop bij bol.com voor 17,26.


Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

Een sollicitatie gesprek met een oppas: Hoe doe je dat?

oppas thuisblijfmoeder

Als thuisblijfmoeder ben je vaak 24/7 bezig met je kinderen.


'Op mijn werk rust ik uit.'


Daarom is het van essentieel belang om tijd voor jezelf in te plannen. Niet voor niets zeggen veel moeders met een baan dat het op hun werk zo heerlijk rustig is. Ze kunnen er in hun eentje naar de wc, en in alle rust een kopje koffie leegdrinken. Zonder dat ze tussendoor een luier moeten verschonen of een ruzie beslechten.

Tijd voor jezelf is essentieel als thuisblijfmoeder


Je kunt het vergelijken met het bekende voorbeeld van het zuurstofmasker in een vliegtuig. Je moet het eerst op je eigen gezicht zetten, om je kind te kunnen helpen.

Tijd voor jezelf is je zuurstofmasker als thuisblijfmoeder.

Je kunt afspraken maken met je partner, maar je kunt er ook voor kiezen om een oppas in te huren, zodat je zo nu en dan even een 'break' krijgt.

Annemarie Westerhuis schreef een artikel over het voeren van een sollicitatiegesprek met een potentiële oppas.


Een sollicitatiegesprek met een oppas: Hoe doe je dat?



Het kan spannend zijn om voor het eerst een oppas aan te nemen. Je wilt natuurlijk het beste voor je kinderen. Zelfs al is het maar voor een paar uurtjes. Maar hoe kom je er tijdens een gesprek achter of je een super nanny aan de haak hebt geslagen? Je wilt vriendelijk overkomen, maar ook kritische vragen stellen. Hoe doe je dat? Oudermatch.nl helpt je op weg met tips!


Een ervaren oppas 


Het is fijn als een potentiële kandidaat ervaring heeft met oppassen. Je wilt liever niet dat je kleintjes proefkonijnen zijn. Vraag daarom op voorhand een CV.

Observeren 


Nodig haar uit voor een gesprek als de kinderen nog wakker zijn. Zo kun je observeren hoe ze op haar reageren. Uiteindelijk is de klik tussen oppas en kind het belangrijkste.

Belangrijke basis informatie 


Begin met te vragen naar werkervaring. Je wilt bijvoorbeeld weten hoe lang ze al oppast en met welke leeftijden ze heeft gewerkt. Kan ze bijvoorbeeld een luier verschonen of een flesje klaarmaken?

Drijfveren 


Het is van belang om te weten waarom ze graag oppast. Gaat het haar alleen om het geld of vindt ze het leuk om met kinderen te werken? Laat haar zoveel mogelijk vertellen door kritische vragen te stellen, zoals:

  • Waarom ben je graag een oppas? 
  • Waarom ben je opzoek naar een nieuwe baan? 
  • Wat vind je het leukste aan oppaswerk
  • Kun je het ideale oppas gezin beschrijven? 
  • Wat vind je het minst leuk aan het oppassen? 

De kinderen 


Een oppas spendeert tijd met je kinderen. Het is daarom prettig om op één lijn te zitten wat betreft de opvoeding. Natuurlijk wil je dat ze lief is voor je kindjes, maar daarnaast zal ze hen ook terecht moeten wijzen als ze stout zijn. Om haar visie hierover te ontdekken, kun je de volgende vragen stellen:

  • Wat vinden kinderen het leukst aan jou als oppas? 
  • Hoe bied je troost in geval van heimwee? 
  • Hoe reageer je op een ondeugend kind? 
  • Hoe ga je om met een kleintje die niet wil slapen? 
  • Wat zijn je basisregels? 
 

De activiteiten 


Bespreek van tevoren welke activiteiten ze met je kinderen kan en wil doen.


Het rooster 


Na het gesprek ben je ervan overtuigd dat ze een super nanny is. Je zal dan de werktijden willen bespreken. Blijkt dat ze alleen in de avond kan werken, terwijl je haar juist doordeweeks nodig had. Om deze teleurstelling te voorkomen vraag je op voorhand wanneer ze precies beschikbaar is.


Het salaris 


Het loon van oppassers kan verschillen. Dit is afhankelijk van leeftijd, ervaring en welk dagdeel er gewerkt wordt. Vraag ouders in de buurt wat ze hun oppas betalen. Als je een student wilt aannemen kijk dan ook eens op de website van de overheid. Hier kun je het minimumloon berekenen.

Referenties 


Vraag tijdens het gesprek om referenties. Zo kan je van een ervaringsdeskundige horen hoe ze omgaat met de kleintjes. Er is niks zo geruststellend als een andere moeder enthousiast is. 
Een goed voorbereid sollicitatiegesprek geeft een helder beeld over een persoon. Natuurlijk moet het in de praktijk nog wel bewezen worden. Geef haar daarom een proeftijd. Zo kunnen jullie rustig aan elkaar wennen en zien of er echt een klik is.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

Thuisblijfmoeder Jill Martin

thuisblijfmoeder

Jill Martin (26) heeft samen met haar vriend Stein een dochter, Olivia van 10 maanden.

Jill Martin is thuisblijfmoeder.

Dit is haar verhaal.


Was het een makkelijke/moeilijke beslissing om fulltime te moederen? 


Het enige aspect dat mij deed twijfelen was de vraag: 'Is het financieel wel haalbaar?' Voor de rest had ik er helemaal geen moeite mee. Integendeel, het was vanzelfsprekend voor mij.
Ik heb gewoon mijn (moeder)gevoel gevolgd en naar mijn hart geluisterd.

Hoe reageerde je omgeving dat je fulltime thuis bleef? 


Het grootste deel van de familie vindt het mooi dat ik voor ons kindje wil zorgen. Mijn eigen mama heeft mijn broer en mij ook zelf opgevoed en was dus ook een thuisblijf mama. Nooit in de creche gemoeten, nooit voor- of nabewaking, op school blijven eten.

Nee, mama was er altijd. Ik ben haar hier zo ontzettend dankbaar voor! 

Met hart en ziel heeft ze voor ons gezorgd en nu nog steeds eigenlijk. Wat mij betreft is zij het allermooiste voorbeeld voor mij.Zij begrijpt als geen ander mijn keuze.


Maar mensen uit de omgeving begrijpen het niet. Ik was nog geen week bevallen of ze vroegen al wanneer ik terug aan werk ging. Daar kwamen mijn haren recht van omhoog te staan.

Wat vind je partner ervan? 


Die vindt het goed dat ik voor ons kindje zorg, en dat we haar niet naar de crèche hoeven te brengen. Sowieso was mijn partner al de kostwinner, want voor de baby werkte ik parttime. Onze taakverdeling is dan ook niet veranderd: hij werkt, ik zorg voor Olivia en doe het huishouden. Alleen koken doet Stein ook, omdat hij dit heel graag doet.

Hebben jullie berekeningen gemaakt om te kijken of de keuze voor het thuisblijfmoederschap financieel uit kon? 


We hebben wel wat berekeningen gemaakt. Maar we kunnen rondkomen. Ik zou wel graag vanuit huis geld verdienen, maar ik ben dat allemaal nog aan het bekijken. Het liefst zou ik iets doen dat gerelateerd is aan mijn blog. Ja, dat zou geweldig zijn. Dan kan ik voor Olivia zorgen en toch ook wat geld verdienen.

Wat vind je er van dat je financieel afhankelijk bent van je partner? 


Dat is soms wel wat lastig. Wanneer je zelf niet werkt, lijkt het alsof je niet tot de maatschappij behoort.


Denk je nog weer deel te gaan nemen aan het arbeidsproces? 


Ja, wanneer Olivia naar school gaat ga ik weer parttime werken denk ik. Dat zal over een jaar of twee zijn.Vooral om het financieel wat makkelijker te hebben, en ook om in een andere omgeving te vertoeven. Maar het merendeel wil ik er wel voor haar zijn. Ik vind het mijn taak om voor haar te zorgen en er zoveel mogelijk te zijn. Het zullen dus maar enkele uurtjes per week werken worden.

Wat is je grootste uitdaging als Thuisblijfmoeder? 


Olivia zoveel mogelijk nieuwe dingen bijleren en voor haar zorgen. En tot hier toe lukt dit aardig. Olivia kan al veel dingen die ze volgens Kind & Gezin nog niet moet kunnen. Ik denk dat dit komt omdat ik zo vaak bij haar ben.

Wat is het leukst aan fulltime moederen? 


Je kindje iedere dag zien groeien en nieuwe dingen zien doen. Ik vind dat het nu al zo snel gaat. Ik zou het mezelf niet vergeven als ik deze periodes misliep. Haar ieder moment van de dag kunnen vastnemen en knuffelen... Daar doe je het als moeder allemaal voor.

Kun je een typische week beschrijven van jou als Thuisblijfmoeder? 


Eerst en vooral zorgen voor Olivia (en daar kruipen heel wat uurtjes in). En daarnaast boodschappen doen, het huis onderhouden, wassen & strijken.

Wat vind je van het overheidsbeleid dat hamert op arbeidsparticipatie? 


Ik vind dat de overheid dringend eens wat meer respect mag krijgen voor thuisblijfmoeders. En eigenlijk niet alleen de overheid. Een huishouden runnen is een fulltime job. Eentje die ik met veel liefde doe!

Hoe voorzie je in sociale contacten? 


Ik doe heel veel dingen samen met mijn mama. Tijdens onze boodschappen komen we veel mensen tegen waarmee we dan een praatje slaan. Dus in dat opzicht heb ik wel sociale contacten. En ik ga ook regelmatig wandelen met onze hond Kai. Je zou ervan verschieten hoe snel je hierdoor contact hebt met andere mensen. Hetzelfde met Olivia. Zij zit nu in de fase dat ze tegen iedereen dada zegt en de hele tijd zwaait. Gegarandeerd dat mensen je aanspreken.

Hoe 'laad' je jezelf weer op? Doe je cursussen, sporten, meditatie etc? 


Vooral door te bloggen en foto’s te maken. Dit is echt mijn passie. Maar ik ga ook tennissen en doe aerobics.

Een veel gehoord argument voor arbeidsparticipatie is dat je jezelf dan blijft ontwikkelen. Hoe ervaar jij je ontwikkeling als thuisblijfmoeder? 


Goh, het is niet omdat ik thuis blijf dat ik mij niet ontwikkel. Integendeel, ook ik leer nog iedere dag dingen bij zeker op het vlak van kinderen, haha.

Je hebt een blog: waarom ben je dit begonnen? 


Omdat ik mijn passie voor mode wilde delen. Eigenlijk startte ik mijn blog een drietal jaar geleden. Maar na de geboorte van Olivia veranderde ik de naam en blog ik ook over de mini me.

Hoe zie je de toekomst? 


Ik probeer mindful te leven en alles dag per dag te bekijken. Dat geeft een zekere rust. We zien wel wat de toekomst brengt.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

Jonge gezinnen verruilen de stad voor een dorp in de buurt

verhuizen
Bron: Shutterstock
Veel jonge ouders, vooral dertigers, verhuizen van de stad naar een huis in een kleinere gemeente.

Dat constateerde het CBS in juni 2016. Vooral Amsterdam zag relatief veel jonge ouders vertrekken. Rotterdam, Utrecht en Den Haag zagen ook jonge gezinnen weggaan maar minder dan Amsterdam.

verhuizen
Bron: CBS
Ouders verhuizen vooral als hun kinderen nog niet naar de basisschool gaan. Gaat een kind naar school, dan zie je dat ouders veel minder verhuizen.

En dat is niet zo verwonderlijk, want een verhuizing is niet niks.

Gemiddeld duurt het 17 maanden voordat je je echt thuis voelt in een nieuw huis.

Waarom verhuizen jonge gezinnen van de stad naar een kleinere gemeente?


Er zijn een aantal redenen waarom jonge gezinnen de stad verlaten en verhuizen naar een plek in de omgeving.

  • Buiten de stad zijn de huizenprijzen lager. Je krijgt daar dus meer huis voor je geld. Dat betekent meer ruimte, zowel in als rondom het huis.
  • Minder verkeer. Dat betekent dat ouders hun kinderen meer vrijheid kunnen geven.
  • Meer speelmogelijkheden voor kinderen.
  • Rustiger omgeving en minder hectiek. Jonge ouders leiden vaak al een hectisch bestaan met gebroken nachten en pogingen om gezin en betaald werk te combineren. Een rustige woonplek is dan wel zo prettig.
Doordat de meeste gezinnen in de buurt van de grote stad blijven, kunnen ze nog wel gebruik maken van de voordelen die de grote stad biedt.

Aandachtspunt bij het zoeken van een nieuwe woning: het dak!


Als je gaat verhuizen en op zoek gaat naar een nieuw huis dan is de buitenkant van een huis het eerste wat je ziet.  Een vaak vergeten, maar heel belangrijk aspect van een huis is het dak en de dakbedekking

Een dakdekker kan advies geven en controleren of een dak solide en veilig is. Op dakdekker-wijzer kun je verschillende offertes vergelijken.


Verhuizen: praktische zaken


Voor jonge gezinnen is vaak wel zo praktisch om een verhuisbedrijf in te schakelen. Met kleine kinderen om je heen, is het nu eenmaal lastiger om een verhuizing soepel te laten verlopen.

Een paar professionele helpende handen maken een verhuizing dan een stuk makkelijker.

Maar hoe vind je een geschikt verhuisbedrijf? En wat is een redelijke prijs?

Op sites als verhuisfirmawijzer en verhuisbedrijf-vinden kun je prijzen vergelijken en verhuisfirma's vinden.

Conclusie


Jonge gezinnen verruilen vaak de grote stad met een dorp onder de rook van diezelfde stad. Zo combineren ze het beste van twee werelden. De lagere huizenprijzen en ruimte van een dorp, met de voorzieningen van een stad.

In dit artikel vind je verder handige links naar sites waar je een verhuisbedrijf en goede dakdekkers kunt vinden.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

Waar laat jij je kind mee spelen?

Bron afbeelding: Shutterstock

Moederland zit vol voetangels en klemmen en gevoelige onderwerpen zoals borstvoeding, fulltime moederen, speen, co-sleeping etc.

Zelfs speelgoed kan gevoelig liggen.

Zoals speelgoed wapens. Zeker in deze tijd waarin we ons bewust zijn van de dreiging van terroristische aanslagen.


Issues rondom speelgoed


Hier onder een overzicht van mogelijke issues en vraagstukken waarmee je te maken kunt krijgen als je speelgoed wilt kopen voor je kind.

  • Hout versus plastic.
  • Gender neutraal versus sekse stereotype speelgoed.
  • Gevaarlijke stoffen in speelgoed.
  • Milieuvriendelijk.
  • Eerlijk speelgoed: is het speelgoed verantwoord gemaakt? Is er geen sprake van kinderarbeid?
  • Wapen speelgoed: vind je het goed dat je kind met nep wapens speelt?
  • Educatief versus alleen maar vermakelijk
  • Geschikt vanaf welke leeftijd?
  • Hoeveel speelgoed is verantwoord?
  • 'Ouderwets' speelgoed versus speelgoed vol technologische snufjes.
  • Speelgoed met batterijen versus zonder.
Laten we de issue van speelgoed dat er uit ziet als een wapens een nader bekijken.

Speelgoed wapens


Veel van de huidige generatie ouders groeiden op met klappertjespistolen en pijl en boog. Ook anno 2016 zijn er speelgoed wapens te koop. Maar sommige zijn zo levensecht, dat er problemen van komen.

De politie is daarom een campagne gestart om ouders te waarschuwen voor de gevaren van levensecht wapen speelgoed.

De politie waarschuwt:

'Omdat de speelgoedwapens zo echt lijken, zullen agenten op straat vaak reageren alsof het om een dreiging met echte vuurwapens gaat. In het uiterste geval kunnen agenten in zo’n situatie besluiten dat ze moeten schieten.'

Het mag duidelijk zijn dat dit tot levensgevaarlijke situaties kan leiden.

Voorbeelden van speelgoed wapens


Hier onder een voorbeeld van speelgoed van Lobbes:

speelgoed wapen
Dit pistooltje is overduidelijk nep en daardoor niet gevaarlijk. 
klappertjespistool
Maar deze ziet er een stuk realistischer uit en brengt daarom meer risico's met zich mee

Waar moet je op letten bij wapen speelgoed?


Heb je een zoon of dochter die graag met speelgoed wapens speelt dan zijn er een aantal belangrijke aandachtspunten:


  1. Er moet een CE-keurmerk op het speelgoed wapen zitten.
  2. Een speelgoed wapen mag alleen op straat als het overduidelijk in handen is van een spelend kind.
  3. Als je kind ouder is dan 14 kan het speelgoed wapen in beslag worden genomen.
  4. Als je een speelgoedwapen koopt zorg dat dan het verpakt wordt in papier of in een dichte zak.

Conclusie


Afgezien van de vraag of je spelen met nep wapens pedagogisch verantwoord vindt, kan het zelfs gevaarlijk zijn voor je kind om met levensecht wapen speelgoed te spelen.  Speelgoed wapens die nauwelijks van echt te onderscheiden zijn roepen angst op en een reacties van de politie.

Lees ook Speelgoed kopen voor je kind: waar moet je op letten?

Waar laat jij je kind mee spelen? En wat vind je van speelgoed wapens?
View Post

Huisman Hylke

huisman, huisvader

Hylke ter Bals  (39)heeft een HBO diploma Bos-en Natuurbeheer. Maar toen hij afstudeerde zette net de economische crisis in. En omdat Hylke's vakgebied erg afhankelijk is van subsidies lukte het hem niet om een betaalde baan te vinden.

Omdat zijn vrouw Maartje probleemloos een baan vond, werd Hylke al vrij snel huisman. Naarmate de jaren verstreken werd het gat in zijn cv groter. Dus toen hun oudste dochter Nienke (3) geboren werd  in oktober 2012 was het heel natuurlijk voor Hylke om de rol van zorgende ouder op zich  te nemen.

Inmiddels hebben Hylke en Maartje ook nog een zoontje: Steven van één.

Lees nu het verhaal van huisman Hylke!


Wilde je altijd al huisman worden? 


Nee, ik had er zelfs nooit over nagedacht als een mogelijkheid. Het is me eigenlijk een beetje opgedrongen, maar ik merkte al vrij snel dat ik het echt leuk vond!

Hebben jullie berekeningen gemaakt om te kijken of het uit kon? 


We hebben regelmatig moeten rekenen. Maartje is een aantal keren van baan gewisseld. Soms gedwongen, soms vrijwillig. Dat vroeg telkens om een herberekening. We moeten sowieso goed opletten. We hebben de kinderen bijvoorbeeld van het dagverblijf af moeten halen, want daar krijg je alleen subsidie voor als je allebei verdient. Maar over het geheel genomen komen we goed rond, en kunnen we ook nog wel eens een uitje doen.


Hoe reageerde de omgeving op je beslissing om huisman te worden? 


Overwegend positief. Sommigen hadden er in het begin wat moeite mee. Maar toen ze zagen hoe ik het aanpakte en hoe de kinderen en ik naar elkaar toegroeiden werden ze allemaal enthousiast.

Heb je met veel mensen overlegd? 


We hebben niet echt met anderen overlegd, omdat het een gedwongen keuze was. We hebben wel regelmatig met mensen overlegd over hoe we het nou het beste aan konden pakken.


Hoe stond je partner in de beslissing? Wat vind zij van de constructie huisman - kostwinner? 


Maartje heeft het er heel lang best moeilijk mee gehad dat ze de kinderen zo weinig kon zien. En ze heeft het ook heel moeilijk gehad met het feit dat zij degene was op wie de financiële last van het gezin rust. Maar inmiddels zegt ze steeds vaker als ze in het weekeind thuis is:

'Ik ben blij dat ik dit niet elke dag hoef te doen.' 

Of

'Ik merk toch echt dat ik geen huisvrouw ben.' 

En als ik verhalen hoor van haar, of vrienden,over hun werksituatie, denk ik eigenlijk ook niet dat ik mij op de werkvloer prettig zou voelen.


Wat vind je er van om financieel afhankelijk te zijn? 


Ik heb daar niet zo veel moeite mee. Misschien komt dat doordat ik nooit echt een baan heb gehad, en dus niet anders gewend ben. Eerst was ik afhankelijk van mijn ouders, toen van de studiefinanciering en nu van Maartje.

Ik kan hooguit wat minder geld uitgeven aan mijn hobby (ik heb een zeer grote muziekcollectie) omdat de kinderen geld kosten. Maar dat is niet zo erg omdat ik toch weinig tijd heb om naar muziek te luisteren.

Wat vind je van het overheidsbeleid dat juist hamert op financiële onafhankelijkheid en arbeidsparticipatie? 


Ik ben hier echt helemaal niet mee bezig. Ik zou niet weten wat het beleid is. Ik geniet van mijn huisvaderschap en we kunnen rondkomen. Dus ik vind het prima. Mogelijk dat ik me hier voor de verkiezingen komend jaar wel in ga verdiepen.

Het verraste ons namelijk dat we geen subsidie voor kinderdagopvang kregen omdat we maar één kostwinnaar hebben.

Het lijkt scheef dat tweeverdieners die toch vaak meer verdienen dan een gezin met maar één kostwinnaar, wel subsidie krijgen. 

Gelukkig is dit in Arnhem andersom voor de peuterspeelzalen. Nienke gaat daar, voor een voor ons zeer schappelijke prijs, twee ochtenden per week naar toe.

Wat zijn de leuke kanten van huisman zijn? 


Dat ik de kinderen de hele tijd zie! Ik zie ze opgroeien, ik zie ze langzaam de wereld ontdekken en dingen leren. Ik geniet er echt intens van!

Wat zijn de minder leuke kanten? Wat vind je het lastigst?


Dat ik de kinderen de hele tijd zie! Dat ik nooit eens wat langer dan vijf minuten kan zitten, zonder dat er weer een glas water omgaat, of ik billen schoon moet vegen of politieagentje moet spelen als ze weer eens ruzie hebben.

Hoe ziet een gemiddelde dag in je leven als huisman er uit? 

Ochtenden


Steven wordt altijd rond half zes wakker. Bij Nienke wisselt dit nogal, maar meestal een uurtje later. Na het ontbijt maken we een lange wandeling met Ronnie de hond. Dat is een stuk makkelijker geworden voor mij, nu Nienke kan fietsen. Hiervoor moest ze op het zitje achter de wagen.

Als we thuiskomen is het fruit-tijd en daarna speeltijd. Vaak doe ik dan wat huishoudelijke dingetjes of trek me even terug op de computer, afhankelijk van hoe goed ze zelf kunnen spelen die dag. Meestal gaat Steven slapen.

Middagen


Na de lunch is het weer speeltijd, of samen de was doen of boodschappen. Gevolgd door een korte wandeling met Ronnie. Rond 16.30 zet ik de tv aan zodat ik rustig alvast wat kan opruimen en daarna kan gaan koken. Maartje komt rond 17.30 thuis.

Na het eten nog een half uurtje spelen, en dan brengen we ze samen naar bed. Of Maartje brengt ze naar bed terwijl ik de huiskamer opruim.

Daarna nog een uurtje of anderhalf ontspannen, en dan hou ik de ogen meestal niet meer open.


Wat doe je als het gaat om sociale contacten? 


Die heb ik vooral via het internet, dus dat gaat vrij goed. Er zijn een aantal vriendschappen verwaterd en dat vind ik wel jammer.

Wat doe je in je vrije tijd, als je die hebt? 


Een boek lezen. En ik breng veel tijd door op de natuur-website wildearth.tv waar ik ook veel van bovengenoemde internet-contacten van ken. Maar inderdaad, veel vrije tijd is er niet. Als de kinderen in bed liggen hou ik het hooguit nog 1,5 uur vol.

Ken je veel andere huismannen? 


Geen enkele, helaas! Ik heb op het internet gezocht en er bestaan een paar communities maar die zijn helemaal niet actief. Daarom ben ik mijn blog ook begonnen.

Hopelijk is ergens een huisvader die ook zoekt, mijn blog vindt en met me in contact treed. 

Hoe is het als huisman tussen de vele parttime buitenshuis werkende vrouwen en thuisblijfmoeders? 


Ik heb me altijd beter thuis gevoeld bij vrouwen dan bij mannen. Dus dat voelt heel natuurlijk aan voor mij.

Je hebt een blog: waarom ben je dat begonnen? 


Ik hoop zo andere huismannen te vinden. Daarnaast postte ik regelmatig korte anekdotes op Facebook. Daar kreeg ik complimenten voor. En ik merkte dat ik met de wereld wil delen hoe trots ik ben op wat ik doe.


Ben je in de toekomst nog van plan om weer actief te worden op de arbeidsmarkt? 


Ik denk daar vaak over na en zeg eens in de zoveel tijd weleens tegen Maartje:

'Als de kinderen op school zijn zou ik die opleiding wel eens willen doen.' 

Maar om nou te zeggen dat ik hier erg serieus mee bezig ben, niet echt. Ik heb het al druk genoeg nu, ik heb helemaal geen energie om daarover na te denken. Ik zie dat tegen die tijd wel.

Hoe zie je de toekomst? 


In de nabije toekomst verwacht ik iets meer rust omdat Nienke in oktober naar school gaat. De verder weg gelegen toekomst, ik weet het niet. Ik ga gewoon door met waar ik zo onverwachts goed in bleek te zijn en waar ik van bleek te kunnen genieten: huisvader zijn!

Meer weten van Hylke?


Bezoek dan zijn Huispapablog.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

Mommy wars: bestaan ze echt?

mommy wars

Net zoals veelvuldig de open deur wordt ingetrapt dat het moederschap niet altijd makkelijk is, zo wordt er ook graag geroepen dat moeders elkaar het licht in de ogen niet gunnen en elkaar veroordelen.

#Mompeace



Eva Munnik en Sofie van den Enk vonden het bijvoorbeeld nodig om de hashtag #mompeace in het leven te roepen. Hun doel is 'meer onderlinge solidariteit' onder moeders.

Advies geven mag mits aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:

  • Als iemand er om vraagt.
  • Als het onderwerp niet te gevoelig ligt.
Dat laatste maakt de spoeling dun. Want als ik even naga wat 'gevoelige ondewerpen' zijn dan kom ik op een behoorlijke lijst.


Gevoelige onderwerpen in moederland zijn:


  • Borstvoeding
  • Flesvoeding
  • Co-sleeping
  • Natuurlijk ouderschap
  • Kinderdagverblijf
  • Fulltime moederen
  • Tijdsbesteding met je kind
  • Clubjes na schooltijd
  • Ouderparticipatie
  • Kind helpen met huiswerk of juist niet?
  • Suikervrij opvoeden
  • Glutenvrij opvoeden
  • Etiketten als ADHD etc.
En er zijn er vast nog wel meer te bedenken.


#Dadpeace


Bij dit soort onderwerpen vraag ik me altijd af waarom dit blijkbaar niet van toepassing is op mannen. Net als het fenomeen loedermoeder geen equivalent heeft zo schijnen vaders elkaar ook moeiteloos in hun waarde te laten.


Conclusie over de Mommy wars


Als iemand in Blogland een gevoelig onderwerp aansnijdt dan haast zo'n blogger zich te zeggen:

'Maar ik wil natuurlijk niemand veroordelen. Iedereen moet doen waar hij of zij zich het beste bij voelt.' 

En als de blogger het niet zegt, dan kun je er donder op zeggen dat iemand het zegt in de comments.

Persoonlijk denk ik dat het wel meevalt met die mommy wars. De meeste moeders zijn elkaar goed gezind, en staan open voor verschillende opvoedmethodes.

Natuurlijk zijn er onderwerpen waarbij de emoties kunnen oplopen, maar om die te betitelen als mommy wars is zwaar overdreven.

Wat vind jij: bestaan de mommy wars of valt het allemaal wel mee met de onderlinge onverdraagzaamheid onder moeders.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

Laat baby's en peuters kind zijn: het gevaar van teveel nadruk op educatie

creche iedologie

De crèche-ideologie, met als uitgangspunt dat je kinderen tekort doet als je ze niet door professionals laat begeleiden en opvoeden, rukt steeds verder op.

Nu beweert de branche van de kinderopvang dat ze voortaan kinderen beter gaan voorbereiden op de basisschool.

De crèche als voorbereiding op school 


Constance Jacobson, projectleider Educatie van de brancheorganisatie voor kinderopvang.

'Uit onderzoeken blijkt dat 0 tot 4 jaar belangrijke jaren zijn om een basis te leggen, waarop kinderen hun hele leven doorbouwen.'

En Josette Hoex van het Kennisorganisatie het Nederlands Jeugdinstituut (NJi) zegt onheilspellend:

'Er ontstaat steeds meer het besef dat de hersens zich van jongs af aan ontwikkelen door informatie te stapelen. Als we een stapje overslaan, kunnen kinderen dat niet inhalen.'
Ook Ruben Fukking, hoogleraar Kinderopvang doet een boon in de pot:

'Ik denk dat kinderen zich harder ontwikkelen als we beter kijken naar wat ze al kunnen en dat stimuleren.'

Volgens het AD juicht het Ministerie van Sociale zaken deze ontwikkeling van voorschoolse educatie van 0-4 jarigen toe. Er zijn zelfs 200 miljoen uitgetrokken om crècheleidsters te scholen en de ontwikkeling van kinderen te volgen.

De volgende stap is 16 uur gratis kinderopvang voor álle kinderen. Ook kinderen van thuisblijfmoeders.

Tegengeluid


Gelukkig kwam er ook een tegengeluid. En dit kwam interessant genoeg uit de branche. Mr. E.G.A.J. de Bresser directeur/eigenaar van SKS Alles Kids waarschuwt voor:

  • de gevolgen van cognitieve leerdoelen voor peuters
  • het toetsen van peuters

Volgens haar zijn hier grotere risico's aan verbonden dan ouders en overheid realiseren. Bresser wil daarom stelling nemen tegen de 'sluipende invoering van onderwijs in de kinderopvang'.


Het peuter- en kleuterbrein is niet rijp voor educatie


Bresser schrijft:

'Onderwijsprogramma’s zijn per definitie gericht op cognitieve vaardigheden als taal en rekenen. Het kinderbrein moet hier echter wel aan toe zijn. Volgens neurowetenschappers is dit bij peuters en kleuters nog niet het geval. Verloren moeite dus….'

en

'Enkel aandacht voor cognitieve vaardigheden is niet alleen zinloos omdat een peuter of kleuter er weinig van opsteekt, het gaat ook ten koste van de tijd die kan worden besteed aan de training van executieve vaardigheden. En daarmee spannen we dus het paard achter de wagen.'

Lees hier Bressers opiniestuk.

Je geeft een baby toch ook geen boerenkool met worst?


Zes jaar geleden zei bijzonder hoogleraar Spraak- en Taalstoornissen bij het Universitair Medisch Centrum Groningen, Sieneke Goorhuis-Brouwer hetzelfde. Zij vergeleek voorschoolse educatie voor peuters en kleuters met het geven van een boerenkoolmaaltijd met worst aan een baby.


Conclusie


De oprukkende crèche ideologie knaagt aan de vrijheid van ouders om hun kind(deren) op te voeden zoals zij dat willen. Bijvoorbeeld door ze de eerste jaren zelf fulltime te verzorgen en op te voeden. Onder het mom 'Het is beter voor het kind' wordt het keurslijf steeds strakker aangetrokken.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

Moeders geven steeds langer borstvoeding


Goed nieuws: steeds meer vrouwen geven steeds langer borstvoeding.

Dat is goed nieuws omdat borstvoeding de meest optimale voeding is. Alle voedingsstoffen die een baby nodig heeft zitten er namelijk in. Hoewel het Voedingscentrum wel adviseert om baby's tot 12 weken 150 microgram Vitamine K te geven in combinatie met borstvoeding.

Zoals Birgitte Kaanddorp in één van haar conferences zegt over borstvoeding:

'Het zit hygiënisch verpakt, handige zuigtuiten, het vráágt er gewoon om.'

Vrouwen moeten weer aan het werk


Maar nu doet zich een nieuw probleem voor. Omdat Nederlandse vrouwen gemiddeld na 3 maanden weer buitenshuis aan het werk moeten, is het handig als hun baby op het kinderdagverblijf uit de flés kan drinken. Bij voorkeur gevuld met moedermelk.

Steeds vaker baby's die fles weigeren


Maar lactatiekundigen en prelogopedisten (experts in drinkproblemen bij zuigelingen) zien steeds vaker baby's die de fles weigeren. Meestal gaat het om baby's die 3 maanden oud zijn. Ouders hebben ooit de baby eens de fles aangeboden, maar hebben dit verder niet geoefend. Iets wat overigens heel begrijpelijk is, want er wordt altijd gewaarschuwd voor 'tepel-speen' verwarring.

Tepel-speen verwarring


Het drinken uit een moederborst vraagt namelijk een andere techniek dan drinken uit een flesje. En ouders worden gewaarschuwd dat als je je kind eenmaal uit een flesje laat drinken het daarna soms niet meer uit de borst kan drinken.

Die waarschuwing lijkt zo effectief te zijn geweest dat het nu is doorgeslagen naar de andere kant. Baby's weigeren uit het flesje te drinken.

Nieuw advies: oefen op tijd met de fles


Om latere ellende te voorkomen adviseren jeugdartsen, lactatiekundigen en prelogopedisten nu om hulpverleners, die met baby's te maken hebben, te laten weten hoe belangrijk oefenen met de fles is. Zodat zij vrouwen beter kunnen begeleiden. Het beste is te beginnen met oefenen met de fles ruim voor de baby 8 weken is.

Want zoals jeugdarts Mascha Kamphuis (AJN Jeugdartsen) zegt:

'Oefenen met een flesje is geen pleidooi is voor kunstvoeding, er kan ook prima moedermelk in. Het is gereedschap dat een moeder vrijheid geeft, zowel tijdens het verlof als daarna.'

En dit geldt natuurlijk ook voor thuisblijfmoeders. Hoewel je als thuisblijfmoeder je baby 'live' kunt voeden, kan het wel eens voorkomen dat je wat langer weg bent. In zo'n geval is het handig als je baby een flesje kan drinken.

Wat zijn jouw ervaringen met borst- en flesvoeding?

Lees ook de review van De melkfabriek.

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post

De opmars van de crèche ideologie

creche
Bron: Shutterstock
Ooit heerste in Nederland de zogenoemde moederschapsideologie: het idee dat een kind het beste af was bij zijn of haar moeder.

Tegen die moederschapsideologie is hard gestreden door de overheid en traditionele feministes omdat ze vrouwelijke arbeidsparticipatie in de weg stond.

En de afgelopen week kwam ik drie berichten tegen die doen vermoeden dat de moederschapsideologie succesvol is vervangen door de crèche ideologie...

3 signalen van de opmars van de crèche ideologie

'Gelukkig gaat hij zo veel naar de kinderopvang' 


Allereerst was er de blogpost van Elisabeth, moeder van Jim, getiteld: 'Gelukkig gaat hij zo veel naar de kinderopvang'.

Zij beschrijft daarin dat ze blij is dat haar kind naar de kinderopvang kan, omdat ze daar beter zijn toegerust om haar zoon op te vangen dan zij is.

Elisabeth schrijft:

'Ik doe wel mijn best hoor, maar ik denk dat de juffen van de kinderopvang het veel beter kunnen. Ze zijn er voor opgeleid. En de opa’s en oma’s hebben véél meer tijd en aandacht voor hem. Daar kan ik gewoon níet tegenop!'
Wat Elisabeth schrijft is niet nieuw. In Zweden waar kinderen vanaf hun eerste verjaardag veel naar het kinderdagverblijf gaan, zijn ouders zeer onzeker geworden over hun opvoedkundige kwaliteiten. Het idee dat je je kind te kort doet door het niet door professionals te laten opvangen, is daar helemaal ingeburgerd.


'Nee joh, ga je minder werken om bij je kind te zijn?' 


Het tweede bericht kwam van blogger Mirjam. Zij koos er voor om in plaats van drie dagen , twee dagen buitenshuis te gaan werken. Op haar blog schrijft ze over de verbijsterde reactie die ze kreeg van een vriendin: 'Nee joh, ga je minder werken om bij je kind  te zijn?' gevolgd door de vraag:

'Ben je niet bang dat ze een achterstand oploopt?'
Ook hier is de implicatie dat anderen een kind beter kunnen opvoeden/begeleiden dan de ouders.


Dutch mothers don’t feel guilty – and that’s a good thing!


Dat Nederlandse moeders niet gebukt gaan onder schuldgevoel is op zich een goede zaak. Het is een constatering die de Canadese Colleen Geske doet op de site Stuff Dutch People like.

Colleen Geske vond de standaard 3 maanden verlof na de bevalling wel erg kort en maakte er ruim zeven maanden van. Nederlandse moeders reageerden verbaasd op dit besluit. De reactie die Colleen het meest trof was:

'Waarom zou je dat willen?' 

Als ooit de moederschapsideologie officieel ter ziele gaat, dan moet dit wel haar laatste ademtocht geweest zijn...

Wat vind jij van de opmars van het idee dat een kind het beste af is op het kinderdagverblijf?

Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Enter your email address:


Delivered by FeedBurner
View Post