Carla

/ Leave a Comment
Net voor ik dertig werd kreeg ik samen met mijn man ons eerste kind. Ik hield mijn oude baan: 20 uur per week bibliothecaresse in een wetenschappelijke bibliotheek. Financiële noodzaak, dat wel. Maar eigenlijk vond ik het prima zo. De opvang was in de eerste jaren heel moeilijk te regelen maar op die manier kwamen we tot de oplossing dat mijn man (toen bezig voor zijn promotie in de chemie) een dag in de week thuis bleef en dat kwam zijn rol als vader zeker ten goede.
Toen drie jaar later de tweede werd geboren konden beide kinderen via mijn werk twee dagen in de week geplaatst worden in een ontzettend leuk kinderdagverblijf waar ze de tijd van hun leven hadden.

Weer drie jaar later werd onze jongste geboren die het allemaal niet zo leuk vond op dat zelfde kinderdagverblijf maar het manmoedig onderging. Inmiddels waren de kosten voor kinderopvang zo hoog dat we nauwelijks wat overhielden van mijn salaris.

Mijn man was tegen die tijd gepromoveerd maar kwam met zijn hoge opleiding nergens op niveau aan de bak en uiteindelijk besloten we in te gaan op een aanbod van een groot bedrijf in Engeland waar hij een vaste aanstelling kon krijgen.
Een grote stap die dubbele gevoelens teweegbracht. Akelig om te moeten emigreren en de familie achter te laten terwijl mijn vader net gestorven was; mijn gezellige baan opzeggen; maar afwachten wat de consequenties zouden zijn voor onze oudste die tenslotte een serieus probleem in zijn taal en spraak ontwikkeling had. Maar ook: een kans om uit de financiele sores te komen, een nieuw wending aan ons leven te geven en een spannend avontuur.

Uiteindelijk hebben we bijna vijf jaar in de East Midlands van Engeland gewoond en kwam er van al mijn goede voornemens om op termijn werk te zoeken en me een nieuw sociaal netwerk te verwerven, weinig terecht. Ik had er niet op gerekend dat ons leven in Engeland zo totaal verschillend zou zijn van het leven dat we tot dan toe hadden geleid en liep er keer op keer tegenop dat Engelsen ontzettend beleefd en vriendelijk zijn maar dat ze je nauwelijks in hun leven toelaten.

Ik voelde me behoorlijk eenzaam en had mijn handen vol aan de begeleiding van mijn kinderen, die het er ook moeilijk mee hadden. Mijn man voer er als enige wel blij en genoot van zijn leuke wetenschappelijke baan en het Engelse bestaan. Oh, wat was ik jaloers op zijn positie en wat miste ik mijn eigen werk ontzettend en wat maakte ik me vreselijk kwaad op dat stomme huishouden dat leek op water dragen naar de zee. Ik voelde me met de dag stommer worden. Mijn hersencellen stierven af bij duizenden tegelijk!

Ik ondernam veel om er toch nog wat leuks van te maken maar liep steeds stuk op de Engelse mentaliteit. Dit ontnam mij de lust om op zoek te gaan naar een werkkring. Daarbij kwam dat er in onze directe woonomgeving geen werk op mijn niveau te vinden was en kon ik het niet over mijn hart krijgen om onze kinderen na een veeleisende lange schooldag ook nog eens bij een childminder te plaatsen waar ze zich weer zouden moeten aanpassen aan de Engelse maatstaf waarbij ze zich nou juist niet bepaald prettig voelden.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: na vier jaar bleek dat de vaste aanstelling van mijn man wegbezuinigd ging worden en kon hij op termijn gelukkig een goede en passende baan krijgen bij een van de Nederlandse vestigingen van het bedrijf. Dus na een kleine vijf jaar Engeland keerden we met het hele gezin terug naar ons vaderland. Ondanks alle eenzaamheid ginder, toch weer met gemengde gevoelens.

En weer was ik voornemens om als het gezin eenmaal op de rails stond op zoek te gaan naar een leuke parttime baan. En weer werd ik verrast door het verschil met het leven dat we in Engeland hadden gehad. We moesten met zijn allen zo ontzetend wennen aan ons eigen land. Dus dat op de rails krijgen van het gezin liep bepaald niet van een leien dakje en weer had ik er mijn handen vol aan. Niet alleen aan de praktische zaken als het regelen van de hele papierwinkel, het zoeken naar de juiste scholen, clubjes voor de kinderen en zoeken naar oplossingen voor onze zoon met zijn taalontwikkelingsprobleem, maar ook aan het opnieuw bepalen van de strategie van de opvoeding van de kinderen. We kwamen hier immers met heel andere problemen en situaties in aanraking die dan ook een andere aanpak vereisten.

Mijn man was heel druk met zijn werk en was (en is nog steeds) dagelijks 12 uur van huis zodat veel van de zorg voor het gezin op mijn schouders rust. Tussen de bedrijven door droomde ik over een nieuwe werkkring waar ik IK kon zijn i.p.v. moeder van... en een eigen stukje wereld los van het gezin kon hebben. Ik keek uit naar eventuele studies en solliciteerde zelfs een keer......waarna ik het spaans benauwd kreeg!

Nachtenlang lag ik wakker omdat ik niet zou weten hoe ik werk met moederschap, zoals ik daar nu invulling aan gaf, zou kunnen combineren. Mijn man probeerde me gerust te stellen en zei dat wanneer ik echt aan het werk wilde we er samen wel uit zouden komen hoe we één en ander zouden gaan organiseren.

Wanneer ik het echt zou willen..... Tja, en daarmee kwam ik langzaam tot de verbijsterende maar ook rustgevende conclusie dat ik natúúrlijk heel graag een baan zou willen als ik maar niet alle neveneffecten erbij zou hoeven nemen. Maar daar die optie in ons geval niet aanwezig is heb ik voor het moment dus gewoon geen trek in een baan buitenshuis.

Een betaalde baan betekent nl. Niet tegen je jongste kind dat zich niet lekker voelt kunnen zeggen: 'Blijf maar lekker een dagje thuis hoor,' want vorige week moest je ook al vrij nemen omdat je middelste kind ziek was. Niet naar dat toneelstukje op school kunnen komen kijken omdat je moet werken. Niet uitgebreid kunnen luisteren naar je oudste kind dat een rotdag op school heeft gehad, want je moet nu echt even de was doen. Niet in de zomer drie keer per week om 8.45 uur in een heerlijk rustig openlucht zwembad je 40 baantjes kunnen trekken. Niet zoveel aandacht aan je oude moeder kunnen besteden als eigenlijk nodig is etc. etc.

Dus toen ik een afwijzingingsbericht kreeg op mijn sollicitatie was ik heel opgelucht en verlost van mijn drang tot het vinden van een betaalde bezigheid buiten het huismoederbestaan om.

Toch verlang ik nog steeds naar een uiteindelijke toekomst met een baan en je kunt je afvragen waarom dat kennelijk toch zo waardevol is of wordt gevonden door mij en vele andere moeders.

De politiek vindt het belangrijk vrouwen meer aan het werk te krijgen (hoewel ik mij afvraag waar dat werk dan te vinden is en waar we onze jonge kinderen moeten laten en wie al dat vrijwilligerswerk dan oppakt dat thuisblijfmoeders doen). En in de Libelle roept feministe en hoogleraar sociale wetenschappen Christien Brinkgreve ons toe (en ik citeer) "Voor kinderen is het beter en normaler als ze een moeder hebben die werkt en dus deelneemt aan het gewone leven. Daar leren kinderen van dat het leven meer is dan vrije tijd en leuke dingen doen.'...!!

Kennelijk worden thuisblijfmoeders absoluut niet serieus genomen, Steeds weer wordt het feit dat veel Nederlandse vrouwen de overtuiging hebben dat ze geen kinderen hebben gekregen om ze daarna in een crèche te stoppen maar dat ze zelf voor ze willen zorgen, afgeschilderd als een achterlijk en achterhaald idee waarin we achterlopen op de ons omringende landen.

Terwijl je het ook kunt zien als een waardevolle verworvenheid van de Nederlandse maatschappij: kunnen kiezen voor je gezin en de luxe hebben om van één salaris te kunnen leven. Steeds weer wordt er gewezen naar de landen om ons heen en met name de Scandinavische landen dat het paradijs lijkt voor werkende vrouwen. Ik zou wel eens willen weten of Scandinavische vrouwen dat zelf ook zo ervaren. Want die goed geregelde kinderopvang is nl. wel ontstaan uit een economische en financiële noodzaak dat zoveel mogelijk mensen betaald werk doen. Dus is er weinig sprake van een vrijwillige keus voor moeders om wel of niet te werken.

Ik heb zelf aan den lijve ondervonden dat een betaalde baan naast het moederschap mij een bepaalde status gaf. Ik was er trots op dat ik het allemaal deed en had er werkelijk plezier in om na een paar dagen louter gemoederd te hebben weer naar mijn werk te kunnen en vice versa. Het kostte veel energie maar leverde ook positieve energie op. Maar indertijd waren mijn kinderen nog klein en was alles prima te regelen. Het was druk, dat wel, maar toch best te doen.

Inmiddels zijn onze twee oudste kinderen al heerlijk aan het puberen, hebben minder verzorging maar veel meer aandacht nodig, moeten 's avonds nog opgehaald worden van hun clubjes, moet de oudste veel geholpen worden met huiswerk en liggen ze allemaal veel later in bed zodat mijn man en ik nauwelijks nog een avond voor onszelf overhouden.
Al met al een veel en veel drukker bestaan. En als je dan kiest voor aandacht voor je gezin, omdat dat in jouw situatie een juiste keuze lijkt, dan wordt je afgedaan als een domme muts die lekker lui thuisblijft en geen bijdrage levert aan de maatschappij!

Ik ben er direct voor dat kinderopvang beter toegankelijk moet zijn voor elke vrouw die graag wil werken. Dat betekent meer professionele opvang, goed geregeld en beter betaalbaar. Toch blijft het probleem dat wanneer de kinderen eenmaal de basisschool ontgroeid zijn iedereen (zij zelf inbegrepen) hen groot genoeg vindt om na school alleen thuis te komen en een paar uren alleen door te brengen. Voor mij is dat onacceptabel. Kinderen hebben juist in die onzekere jaren van de puberteit zekere aandacht en toezicht nodig. En wie kan dat nou beter bieden dan één van hun eigen ouders?

Waar we volgens mij uiteindelijk naar toe moeten is dat het mogelijk en geaccepteerd wordt dat ouders samen zorgen voor hun kinderen. Dat betekent dat moeders maar júíst ook vaders de kans moeten krijgen om parttime te werken zonder dat dat een negatief effect heeft op groei in hun werk en promotiekansen.

Ik zal dat wel niet meer meemaken dus ik wacht rustig af tot ik mijn jongste (nu acht jaar) oud genoeg vind en ga dan eens rondkijken wat mijn mogelijkheden zijn. Intussen maak ik me buiten ons gezin nuttig met de zorg voor anderen en doe klussen op school waar de leerkrachten geen tijd voor hebben. En dan heb ik ook nog af en toe wel eens tijd om midden op de dag, als iedereen op school of werk zit en het heerlijk stil is thuis, lekker iets voor mij zelf te doen. Zo'n luie moeder toch.....!

0 comments:

Een reactie plaatsen

Wil je op de hoogte blijven van alle comments? Vink dan eenvoudig het vakje aan met: 'Email follow-up comments'

Mogelijk gemaakt door Blogger.
Back to Top