Simone

/ Leave a Comment
Ik ben Simone Bouwstra ('74) Getrouwd met Peter ('71) en moeder van vier kinderen; Luna ('00), Hasse ('02), Boas ('04) en Ot ('06). Hasse is levenloos geboren door een hartafwijking.

In 1997 studeerde ik af in fotografie aan de AKI, de kunstacademie in Enschede. Via uitzendbaantjes verdiende ik geld dat ik gebruikte om te kunnen reizen. Mijn hart lag bij documentaire fotografie waarbij mijn aandacht vooral uit ging naar de mens. De vraag waarom de mens leeft zoals hij leeft, de culturele invloeden op het leven boeien mij.

Ik maakte boeken, fotografeerde, schreef en besloot toen de studie communicatie te gaan volgen in Amsterdam. Halverwege deze studie werd ik -bewust- zwanger op vijfentwintigjarige leeftijd, en verhuisden we naar Groningen. Ik stopte toen met de studie.

In Groningen heb ik een poosje op het kindje van een vriendin gepast. Peter was in die tijd veel in Zweden; twee weken weg, een weekend thuis. Soms ontwierp ik een geboorte-kaartje, deed een foto-sessie.

In november ben ik officieel mij eigen bedrijf gestart: Siepsfabriek.

Fulltime moederen

Omdat ik nog niet vast zat aan een baan, en door de verhuizing naar het Noorden van het land, ben ik eigenlijk zo in het fulltime moederen gerold. Toch was de keus om niet aan een vaste baan te beginnen een bewuste keus. Ik wilde thuis blijven en voor mijn kinderen zorgen, omdat ik het 'gewoon' bijzonder vind om met mijn kinderen te leven. 

Af en toe deed ik wel een foto-opdracht, dan paste mijn moeder op. Mijn dochter Luna ging vanaf anderhalf jaar twee ochtenden naar de crèche. Na de doodgeboorte van Hasse was ik niet bezig met werken, toen was het juist heel fijn om thuis te zijn en ruimte te hebben. Boas en Ot vanaf hun tweede naar de peuterspeelzaal. Zo heb ik wel steeds tijd gehad om met mijn eigen projecten bezig te zijn. Ik heb altijd leuk gevonden mezelf te blijven ontwikkelen, en volgde altijd wel een cursus.

Een typische dag

Ik stond op wanneer Luna wakker werd, dan aten we een broodje, speelden en deden boodschappen. Tijdens het middagslaapje zat ik vaak achter de computer of ideeën uit te werken of een boek te lezen. Het huishoudelijk werk kon ik prima doen met Luna samen.

Na het middagslaapje weer spelen, erop uit, eten koken, eten met elkaar en daarna al vrij snel het avond ritueel in. Dan lekker een kopje koffie met Peter op de bank en journaal kijken. Dan zelf weer 'aanrommelen'.

Het klinkt weinig spannend, maar het ritme van iedere dag steeds opnieuw de basale dingen doen gaf heel veel rust. Er was veel tijd om leuke dingen te doen. Ik merkte wel dat de moeders die ik kende, het waren er toen nog niet veel, wel allemaal werkten.

Beleving van fulltime moederen

Ik ervaar het fulltime moederen als heel prettig, maar ben ook vaak blij als Peter weer thuis is, en ik rustig eten kan koken zonder dat er een kind aan mijn been hangt. Zeker als ze de hele dag hangerig zijn, of ik zelf moe ben na een hele dag met de kinderen. Peter doet de kinderen vaak in bad. Dan check ik mail, ruim wat op of bereid nog wat voor als ik 's avonds de deur uit moet.

Financiële afhankelijkheid

Ik heb me nooit financieel afhankelijk gevoeld. Mijn man zorgt voor inkomen, ik zorg voor de kinderen en huishouden
Het is een keus die wij samen hebben gemaakt.

Ik merk dat, nu ik één dag per week werk, en meestal drie avonden in de week, dat ons dat veel stress oplevert. De was blijft liggen, geen eten in huis, kinderen moe van de crèche en dan nog eten koken... Dat zijn wel momenten dat ik denk: 'Blij dat ik dit maar één dag per week heb. Wanneer de kinderen groter zijn wordt dat wel steeds makkelijker, dat merk ik bij de oudste.

Fulltime moederen tot de basisschool

Mijn plan was om fulltime te moederen tot de jongste naar de basisschool ging. Op dat moment ontstaat er vanzelf meer ruimte om buitenshuis te gaan werken. Maar mijn behoefte om een eigen onderneming te starten was zo groot, dat ik toch al eerder ruimte heb vrijgemaakt, door ze één dag naar de crèche te brengen.

Maar het is me wel zwaar gevallen, die ene dag weg brengen. Ze vinden het uiteindelijk wel leuk op de crèche maar het afscheid blijft een drama.

Toch ben ik niet constant met ze bezig. Ik vind het fijn om die dag met zoveel aandacht mijn werk te doen, zonder dat je steeds gestoord wordt.

De keuze voor een eigen bedrijf

Eigenlijk heb ik nooit voor een baas gewerkt, afgezien van mijn uitzendbaantjes. Mijn vader heeft altijd een eigen zaak gehad en dat is blijkbaar iets wat ik heb meegekregen. Met heel je hart, hard voor je eigen zaak werken. Nu is het nog minimaal maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik voor mijzelf wilde beginnen.

Het geeft mij naast dat harde werken een gevoel van vrijheid, en het de mogelijkheid mijzelf te ontwikkelen in de richting die ik op wil. Mijn bedrijf zal met de kinderen meegroeien en dat bevalt me erg goed. Al is het soms lastig om niet aan alle verwachtingen van de 'buitenwereld' te voldoen.

Ik ben niet bang geweest om er 'niet meer tussen te komen', maar voelde wel de angst om uiteindelijk de stap te zetten om voor mijzelf te beginnen.

Het opstarten van een eigen bedrijf

Afgelopen november heb ik de stap gezet om voor mijzelf te beginnen. De twee jongsten gaan één dag naar de creche, dus dan werk ik, en ik werk ook een aantal avonden in de week. Na de zomer gaat Boas naar school en Ot naar de peuterspeelzaal, en dan kan ik mijn werkzaamheden dus verder uitbreiden.

Ik heb ontdekt dat een eigen bedrijf ook heel veel niet-leuke dingen met zich mee brengt. Ik ben scheppend en wil graag mijn ideeen uitwerken. Maar ook boekhouden en belastingen horen erbij.

Overgang thuisblijfmoeder - ondernemer

De overgang van moeder naar ondernemer vond ik wel moeilijk. Ik voel mij echt moeder en voel mij in het moederschap ook heel zelfverzekerd.Ik doe het op mijn eigen manier, en heb mijn eigen wijze van opvoeden. Die zelfverzekerdheid heb ik nog niet in mijn werk.

Ik denk soms dat ik nog meer opleidingen nodig heb, cursussen, trainingen etc. omdat ik geen vertrouwen kan putten uit mijn jarenlange werkervaring.

Het geld dat ik verdien stop ik in mijn verdere ontwikkeling als kunstenaar en therapeut stoppen. Zo creëer ik mijn eigen kansen. Het voelt goed dat ik daar nu zelf voor kan zorgen.

Combinatie eigen bedrijf - gezin

Het werken gebeurt eigenlijk nog veel tussendoor. In de avonden is er ook altijd wel wat te doen. Ik moet er voor waken dat ik ook nog eens "gewoon" op de bank zit, een film kijk of op stap ga met vrienden.

Een typische 'werkdag'

Peter gaat om 6.45 de deur uit en dan sta ik op en ga douchen, verzorg de kinderen en breng ze naar school. De crèchedag is echt een werkdag, al haal ik Luna wel om 15.15 uur en breng haar dan door naar het kunstencentrum waar ik haar om 17.30 weer ophaal. Peter haalt de jongens uit de creche. Ik werk door tot 17.15 en haal dan Luna.
Ik heb echt te leren om beter met mijn tijd om te gaan.

Op de dagen dat de jongens thuis zijn, gaan we nadat we Luna hebben weggebracht vaak een boodschap doen, dan naar huis. Zij spelen, ik ruim de keuken op dan drinken we koffie en limonade. Dan hang ik of een was op, zit even achter de computer en dan is het eigenlijk alweer tijd om Luna te halen. We eten, we brengen haar weer weg. Ik lees wat met de jongens op de bank, Ot wil niet meer slapen 's middag dus plan ik wel een rust moment in. Soms vallen we met z'n drietjes in slaap. Dan Luna weer ophalen, die eigenlijk altijd wel ergens wil spelen.

Ik pak dan een boek, ga nog even op pad en dan is het alweer tijd om het eten voor te bereiden. Ik probeer vaste dag te houden om het huis schoon te maken, maar mijn dagen zijn, heel vreemd, altijd zo voorbij. Nu doet peter de kinderen in bad en zit ik dus dit schrijven. Ga ik zo naar beneden en lezen we ieder een boek voor. Luna speelt nog buiten. Als de jongens in bed liggen is er meer tijd voor haar. Dan speelt Peter nog een spelletje en dan gaat ze zelf nog wat lezen in bed.

En dan tijd voor koffie. Als ik 's avonds niet uit huis werk (bestaat uit moedergroep begeleiden, sprookjesclienten, leertherapie, intervisie) dan ben ik toch vaak met werk bezig. Ik schrijf mijn weblog, ik schrijf verslagen voor mijn studie, ik ben bezig met ontwerpen, websites bouwen, of foto's bewerken. Er is altijd wel iets te doen.

Herintreden na periode fulltime moederen

Ik ben weer actief geworden op de arbeidsmarkt door voor mijzelf te beginnen: dan doe ik wat ik wil. Een betaalde baan in dienstverband, is met mijn opleiding aan de kunstacademie eigenlijk niet mogelijk. Op het call-center werken is dan een optie, maar dat vind ik niet in verhouding staan met de kosten van de opvang en het plezier in werken. Dan ben ik liever thuis.

En ik weet dat het uiteindelijk een luxe positie is dat ik niet hoef te werken. We kunnen net rond komen van een inkomen, zo lang we niet iedere week uit eten gaan of nieuwe schoenen kopen, maar dat is prima. Het is onze keus.
Bovendien geeft het me de kans mijn bedrijf rustig op te bouwen.

Opleiding transpersoonlijk therapeute

Na de doodgeboorte van Hasse ben ik bezig geweest met de zingeving van het leven. Mijn toekomst, mijn ideeën over de toekomst, waren er opeens niet meer. Alles werd anders. Ik realiseerde mij wel, na een moeizaam jaar, dat ik het leven toch te leuk vind om er niet van te genieten. Mijn gezin is erg belangrijk en ben ik erg gelukkig mee. Genoeg om voor te leven en een leuke moeder te blijven voor mijn kinderen.

Maar om dit verlies en gemis een plek te geven in mijn leven, en daar niet in te verdwijnen, is een moeilijke 'taak'. Hasse zal altijd deel uitmaken van mijn leven en soms kom ik in situaties terecht die ik me had voorgesteld met haar in mijn leven. Maar mijn realiteit is dat ze er niet is. In dit proces wil ik graag andere ouders gaan begeleiden. Hoe ga je om met al die verwachtingen die niet zullen uitkomen? Verwachtingen die niet zullen uitkomen met dít kindje.

Daarom ben ik de opleiding tot transpersoonlijk therapeute gaan doen bij het CGL in Noordbroek.

Behalve verlieservaringen boeit het moederschap me ook heel erg: hoe moederen moeders? Wat beweegt ze? Hoe komt het dat het juist vrouwen zijn die vaak zo oordelend zijn. Ook naar zichzelf! We zouden elkaar meer kunnen steunen in de keuzes die we maken. Waarom steunen we elkaar niet meer? Werken of thuis blijven, is niet goed of fout. Het is alsof je als moeder moet bewijzen dat je het goed doet, en dat is enorm belastend.

In problemen ontstaat juist de mogelijkheid te groeien. Vaak probeer je problemen te vermijden, of probeer je ze zo snel mogelijk op te lossen. Door dat niet te doen, maar door juist stil te staan en van het probleem een ervaring te maken, kun je je bewust worden van je eigen patronen, hoe je de dingen in je leven doet. Als transpersoonlijk therapeut sta je naast de client, en begeleid je naar meer bewustwording. De basis is gelijkwaardigheid. Iedereen heeft z'n gektes en ik ook!

De opleiding tot transpersoonlijk therapeute is een deel van mijn leven; het verdiept mijn leven. Doordat ik me bewust ben geworden van hoe ik dingen altijd heb gedaan, snap ik mijzelf beter. Ik kan veel beter zien waarom ik, ook in mijn werk, de foto's/kunst maak die ik maak.

Mijn toekomst

Mijn toekomst ligt nog steeds open. Ik voel dat ik steeds meer zin krijg om mijn ideeën nog meer in de praktijk te brengen. Hoe dit uiteindelijk vorm gaat krijgen weet ik niet. Ik zal steeds meer gaan werken. Als kunstenaar wil ik mijn visie meer ontwikkelen samen met het therapeutschap: hoe laat je jezelf zien. 

Overheidsbeleid dat vrouwen fulltime buitenshuis moeten werken

Ik zou het jammer vinden wanneer dit echt beleid gaat worden en vrouwen steeds minder de keus hebben. Ik ben ook wel benieuwd naar de ontwikkelingen op het gebied van kinderopvang, en de voorgestelde bezuinigen, waardoor ouders weer meer moeten betalen.

Kinderen leren door gedrag te kopiëren, door nabootsing om het vervolgens eigen te maken. Ik wil mijn kinderen dit graag zelf meegeven. Ze mijn aandacht geven, ze een veilige plek bieden. Ik zou mijn kinderen zeker niet fulltime in een crèche willen. Dan is een ander meer met mijn kind samen dan ik. Daar wil ik niet voor kiezen, zeker niet als ze nog zo jong zijn.

Mijn rode draad is toch dat ik met aandacht wil leven, met zorg de dingen wil doen en ik vind het heel fijn mijn kinderen te zien groeien. Dat ik ze kan begeleiden bij de vragen die ze steeds meer krijgen. Dat ik mijn ideeën kan overdragen. Over een paar jaar zal ik steeds minder in beeld zijn en naar de achtergrond verdwijnen. Nu wil ik er echt voor ze zijn.

Ik weet niet hoe mijn dochter zich had ontwikkled als ik fulltime had gewerkt, maar ik vind haar zelfverzekerd, ze voelt zich goed in haar vel en ze weet wat ze wil. Dit ontstaat naar mijn idee wanneer een kind in een veilige, vertrouwde plek opgroeit. Ik ben blij dat ik haar die kan geven.

Boodschap voor vrouwen anno 2008

Wees wat milder voor elkaar en probeer te begrijpen wat de ander beweegt, om fulltime te moederen of juist buitenshuis te werken. Echt begrijpen zonder te oordelen is heel moeilijk. Een goed voorbeeld vind ik de houding van Beatrijs Smulders en Heleen Mees: alsof het een beter zou zijn dan het andere.

Leef meer vanuit je intuïtie en gevoel dan vanuit alle regels, bedenksels die je voorgeschoteld krijgt. Vertrouw op je eigenheid als mens, als moeder.

Proef het, maar slik niet alles!

Meer weten?

Simones Siepsfabriek
Simones Blog

Voorbeelden van Simone's werk!



0 comments:

Een reactie plaatsen

Wil je op de hoogte blijven van alle comments? Vink dan eenvoudig het vakje aan met: 'Email follow-up comments'

Mogelijk gemaakt door Blogger.
Back to Top