Gastcolumn: Foto moment

Gastpost door Anne-Marie Bun

Vandaag moest mijn zoon babyfoto’s meenemen naar school. Hij is ons tweede kind, dus gelukkig had ik een heel archief met schattige babyfoto’s.

Hoe anders was dat bij mij vroeger thuis. Ik ben nummer vier. Toen ik babyfoto’s mee moest nemen, greep mijn moeder naar een oude schoenendoos met daarin ongeveer vijftig foto’s van mijn oudere zus. Gelukkig heeft mijn moeder het geld dat ze heeft uitgespaard op het ontwikkelen van foto’s, nooit hoeven gebruiken voor een jeugdtrauma therapie.

Toen ik in verwachting was van mijn eerste kind, lag de wereld aan mijn voeten, en iedereen had oog voor mijn zwangerschap. Mensen wreven over mijn buik, er werden weddenschappen afgesloten over de bevallingsdatum, en vriendinnen vroegen hoe ik de kinderopvang ging regelen. En toen mijn kind een paar weken oud was, gaf ik een enorme babyborrel.

Maar toen ik in verwachting was van de tweede, had niemand het in de gaten. Ik was gewoon zwanger. Opnieuw. We hielden geen babyborrel meer aangezien we verhuisd waren van het centraal gelegen Utrecht naar, het aan de rand van de wereld gelegen, Terneuzen. Bovendien dacht iedereen dat al mijn meubelen gebouwd waren van Fisher-Price, dus ik had niks meer nodig.

De jeugd van een vierde kind ziet er gewoon heel anders uit. Laat we eens kijken:

Het eerste kind: gaat op tennisles, volgt piano en Franse les.
Het tweede kind: gaat op judo.
Het derde kind: wil op ballet.
Het vierde kind: brengt de hele woensdag middag in de maxi-cosy door om de andere kinderen overal naar toe te brengen.

Het eerste kind: werd compleet afgeschermd van suikers tot de kleuterschool. Andere kinderen pestten hem, maar hij weet ze te overtuigen dat de rijstwafels in zijn trommeltje eigenlijk koekjes zijn.
Het tweede kind: had nog nooit snoep gegeten totdat zijn broer naar de kleuterschool ging.
Het derde kind: broers maakten babymelk aan met siroop, zodat ze zeker wisten dat ze even stil was
Het vierde kind: beet op de overgebleven lollystokjes van haar broers en zus.

Het eerste kind: ouders denken dat kind een genie is.
Het tweede en derde kind: ouders denken dat het kind een speciaal talent heeft.
Het vierde kind: ouders zijn blij dat kind gevoel voor humor heeft.

Verjaardag eerste kind: slingers vanaf de trap tot in de woonkamer, thema verjaardags feestje, zelf gebakken verjaardagstaart van drie verschillende lagen en gedecoreerd in zelfde thema.
Verjaardag tweede kind: slingers in de woonkamer, zelfgemaakte appeltaart
Verjaardag derde kind: slingers en een cake van de bakker
Verjaardag vierde kind: wanneer is ze ook al weer jarig?

Binnenkort ben ik zelf weer jarig. Ik wilde het simpel vieren met wat cadeautjes die ik zelf heb gekoch,t en een cake van de bakker. Ik krijg nu echter een beter idee. Ik vind dat iemand alsnog een verjaardagsfeestje voor mij moet regelen. Gewoon omdat ik het verdiend heb.

Bovendien, vrouwen van mijn leeftijd hebben heel veel spullen nodig. Ik ben inmiddels uit de gympen van mijn zus gegroeid, en de spijkerbroek die ik van haar heb gekregen is inmiddels ook bij de knieën versleten.

Het hoeft geeningewikkeld verjaardagsfeestje te worden. Gewoon wat lekkere kleine hapjes van de traiteur, en een taart van drie verschillend lagen en daarnaast heel veel designer kleren in maat 38. Wie weet worden er zelfs wat foto’s genomen.

Meer informatie? Bezoek dan Anne-Marie's website

Redactie van Het Moederfront

Uit onderzoek van Nikon blijkt dat meer dan de helft (56%) van de vaders en moeders in Nederland toegeeft dat ze meer foto’s maken van hun oudste kind, dan van hun andere kinderen.

Op de vraag waarom ouders minder foto’s van hun jongere kinderen maakten, waren de meest voorkomende antwoorden: tijdsdruk (33%), en het feit dat ze pas achteraf beseften dat ze meer foto’s hebben gemaakt van hun eerstgeborene (25%).

Heb jij meer foto's van je oudste, dan daarop volgende kinderen?
Previous
Next Post »
8 Comment
avatar

ik heb er 1, en daar zijn inderdaad veel foto's van, hoewel dat langzaamaan wel wat minder begint te worden.
In het begin wilde ik bij wijze van nog filmen dat hij zijn luier lag vol te poepen, nu filmen we alleen nog met feesten en speciale dagen.

Reageer
avatar

Elk kind blijft toch even bijzonder, of liever: zo zou het moeten zijn. Nog altijd trachten wij onze vierde regelmatig breed grijnzend, koppeltje duikelend of looping makend op de foto vast te leggen. Zo overdreven als vroeger is het gelukkig niet meer, toen onze pc haast zwichtte onder het gewicht van alle fotobestanden van alleen al het eerste hapje van nummer 1. Laten we zeggen dat er nu eindelijk wat maat in gekomen is.

Reageer
avatar

Tja, zonder zielig te willen doen, van mijn zus zijn er baby foto's en een geboortekaart, van mij niet. Ik heb mijn ouders daar eens naar gevraagd en mijn moeder moppelde toen wat.
Ik heb dus bij allebei mijn kinderen een kaart en veel foto's.

Reageer
avatar

Zelfs geen geboortekaartje Tineke?! Dat is wel erg.

Reageer
avatar

Zelfs geen geboortekaartje Nicole.
Ik vind het zelf ook erg, en zie daarom in hoe belangrijk ieder kind is dat geboren wordt in een gezin.

Reageer
avatar

Wij hebben nu ook van de derde weer megaveel foto's gemaakt. En de kadootjes stromen ook maar binnen, terwijl we toch alles inmiddels op zijn minst dubbel hebben. Soms dus op her vervelende af.
Het lijkt hier dus mee te vallen...

Reageer
avatar

Het opmerkelijke bij ons was bij nummer vier de niet te stuiten stroom kraamvisite. Geen enkel ander kind van ons is ooit zo in de watten gelegd! Het bleek dat, juist door onze eerder drie kinderen, ons sociaal netwerk in de loop der jaren nogal gegroeid was.

Reageer
avatar

Ik heb dus het stukje hierboven geschreven en ik wilde even kwijt dat ik het beste jammer vind dat er zo weinig foto's van mij zijn maar dat ik het nooit had willen missen om in een groot gezin op te groeien. Het was er altijd gezellig, druk en rommelig en bij mijn moeder kon alles.

Reageer

Wil je op de hoogte blijven van alle comments? Vink dan eenvoudig het vakje aan met: 'Email follow-up comments'